อปัณณกสูตร

สรุปเนื้อหา อปัณณกสูตร โดยย่อ

อปัณณกสูตร เป็นพระสูตรที่อยู่ในมัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ ในพระสุตตันตปิฎกของพระไตรปิฎก พระสูตรนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "อปัณณกธรรม" หรือ "ธรรมที่ปฏิบัติแล้วไม่ผิด" ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่พราหมณ์และคฤหบดีชาวบ้านศาลาที่กำลังสับสนในความเชื่อและยังไม่มีศาสดาที่น่าเลื่อมใส

ใจความสำคัญของอปัณณกสูตร คือการแสดง "อปัณณกธรรม" ซึ่งเป็นแนวทางปฏิบัติที่ไม่ผิดพลาด เพื่อประโยชน์และความสุขของเหล่าพราหมณ์และคฤหบดี โดยพระพุทธองค์ทรงเปรียบเทียบ "มิจฉาทิฏฐิ" (ความเห็นผิด) กับ "สัมมาทิฏฐิ" (ความเห็นชอบ)

มิจฉาทิฏฐิที่ถูกกล่าวถึง ได้แก่ ความเห็นว่าทานที่ให้แล้วไม่มีผล, การบูชาไม่มีผล, ผลแห่งกรรมดีกรรมชั่วไม่มี, โลกนี้โลกหน้าไม่มี, มารดาบิดาไม่มี, สัตว์เกิดแบบโอปปาติกะไม่มี, และสมณพราหมณ์ผู้ตรัสรู้ไม่มีอยู่จริง ความเห็นผิดเหล่านี้จะนำไปสู่การประพฤติทุจริตทางกาย วาจา ใจ ทำให้ได้รับทุกข์และไปเกิดในอบายภูมิ

ในทางตรงกันข้าม สัมมาทิฏฐิ คือความเห็นที่เชื่อว่าทานมีผล, กรรมดีกรรมชั่วมีผล, โลกนี้โลกหน้ามีอยู่จริง, มารดาบิดามี, และสมณพราหมณ์ผู้ตรัสรู้มีอยู่จริง การยึดถือสัมมาทิฏฐิจะนำไปสู่การประพฤติสุจริตทางกาย วาจา ใจ อันเป็นไปเพื่อประโยชน์สุข เกื้อกูล และนำไปสู่ความสิ้นอาสวะในที่สุด