ขันธสูตรที่ ๑๐

สรุปเนื้อหา ขันธสูตรที่ ๑๐ โดยย่อ

ขันธสูตรที่ ๑๐ ในสังยุตตนิกายกล่าวถึงธรรมชาติของขันธ์ ๕ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ว่าล้วนไม่เที่ยง มีความแปรปรวนและเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา.

พระพุทธองค์ทรงแสดงแก่พระราหุลว่า สิ่งใดก็ตามที่ไม่เที่ยง สิ่งนั้นชื่อว่าเป็นทุกข์ และไม่ควรยึดถือว่าเป็น "ของเรา" หรือ "อัตตาของเรา". ผู้ที่ได้สดับฟังและพิจารณาเห็นตามความเป็นจริงนี้ ย่อมเกิดความเบื่อหน่ายในขันธ์ทั้งปวง เมื่อเกิดความหน่ายย่อมคลายความกำหนัด และเมื่อจิตคลายกำหนัดแล้ว ย่อมหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง.

อนึ่ง ขันธสูตรนี้ยังกล่าวถึงผู้ที่เชื่อมั่นในธรรมเหล่านี้ว่าเป็น "สัทธานุสารี" (ผู้ดำเนินตามความเชื่อ) และผู้ที่เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าเป็น "ธัมมานุสารี" (ผู้ดำเนินตามธรรม) บุคคลทั้งสองประเภทนี้ได้ก้าวล่วงความเป็นปุถุชนแล้ว และจะไม่ตกต่ำไปสู่อบายภูมิ ทั้งจะบรรลุผลเป็นพระโสดาบัน ซึ่งเป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้เป็นพระอรหันต์ในเบื้องหน้า.