| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 19 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระพุทธเจ้า |
| ผู้ฟัง | หมู่ภิกษุ |
| สถานที่ | กรุงสาวัตถี |
| Link | อุทธัมภาคิยสูตร |
อุทธัมภาคิยสูตร เป็นพระสูตรที่กล่าวถึง "อุทธัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ประการ" ซึ่งหมายถึงสังโยชน์เบื้องสูง ๕ ประการ ได้แก่ รูปราคะ (ความติดใจในรูปฌาน), อรูปราคะ (ความติดใจในอรูปฌาน), มานะ (ความถือตัว), อุทธัจจะ (ความฟุ้งซ่าน) และอวิชชา (ความไม่รู้แจ้ง).
พระสูตรนี้สอนว่า ภิกษุทั้งหลายควรกระทำ "สติปัฏฐาน ๔" ให้เกิดมีขึ้น เพื่อละสังโยชน์ทั้ง ๕ ประการนี้. สติปัฏฐาน ๔ ประกอบด้วย กายานุปัสสนา (พิจารณาเห็นกายในกาย), เวทนานุปัสสนา (พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา), จิตตานุปัสสนา (พิจารณาเห็นจิตในจิต) และ ธัมมานุปัสสนา (พิจารณาเห็นธรรมในธรรม).
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร | พระพุทธเจ้า |
| สมัตตสูตรที่ ๖ | พระพุทธเจ้า |
| โสตาปัตติผลสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ชนปทกัลยาณีสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ชีวิตินทริยสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ทุติยคิลานสูตร | พระพุทธเจ้า |
| สาเกตสูตร | พระพุทธเจ้า |
| มหานามสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อินทรีย์ ปฐมวิภังคสูตร | พระพุทธเจ้า |