โสตาปัตติผลสูตร

โสตาปัตติผลสูตร สังยุตตนิกาย SN 55.55 เป็นพระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงถึงธรรม ๔ ประการที่บุคคลเมื่อเจริญและทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อทำให้แจ้งโสดาปัตติผล

ธรรม ๔ ประการดังกล่าว ได้แก่:

1. **สัปปุริสสังเสวะ:** การคบหาสัตบุรุษ หรือคบหากัลยาณมิตรที่เป็นผู้มีปัญญาและประพฤติธรรม
2. **สัทธัมมัสสวนะ:** การฟังพระสัทธรรมอย่างตั้งใจและพิจารณาตาม
3. **โยนิโสมนสิการ:** การมนสิการโดยแยบคาย คือการพิจารณาธรรมด้วยปัญญาอย่างถูกวิธี เห็นตามความเป็นจริง
4. **ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ:** การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม คือการปฏิบัติตามธรรมที่ได้ศึกษาและพิจารณาแล้ว ให้สอดคล้องกับธรรมหลักและธรรมย่อยอย่างถูกต้อง

พระพุทธองค์ทรงสอนว่า เมื่อบุคคลได้เจริญธรรม ๔ ประการนี้จนบริบูรณ์ ย่อมทำให้แจ้งซึ่งโสดาปัตติผล ซึ่งหมายถึงการเป็นพระโสดาบัน พระโสดาบันเป็นอริยบุคคลผู้ที่ละสังโยชน์เบื้องต่ำได้ ๓ อย่าง คือ สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นตัวตน), วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัย), และสีลัพพตปรามาส (ความยึดมั่นในศีลพรตที่ผิด) ผู้บรรลุโสดาปัตติผลจะมีความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ และมีศีลที่บริสุทธิ์ ไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง ไม่พร้อย บุคคลผู้เป็นพระโสดาบันย่อมเป็นผู้ไม่ตกต่ำในอบายภูมิ มีความแน่นอนว่าจะตรัสรู้ในเบื้องหน้าอย่างช้าที่สุดไม่เกิน ๗ ชาติ