| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 16 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระพุทธเจ้า |
| ผู้ฟัง | หมู่ภิกษุ |
| สถานที่ | พระเชตวัน กรุงสาวัตถี |
| Link | ญาณวัตถุสูตร |
ญาณวัตถุสูตร (Jñāṇavatthu Sutta) เป็นพระสูตรหนึ่งในสังยุตตนิกาย มีเนื้อหาสำคัญอธิบายถึง "ญาณวัตถุ ๑๐" หรือเหตุแห่งความรู้ ๑๐ ประการ ที่บุคคลพึงมีต่อธรรมทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหลักปฏิจจสมุปบาท (การเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมอาศัยกันและกัน) หรือขันธ์ ๕
ญาณวัตถุ ๑๐ ประการนี้ ครอบคลุมการรู้แจ้งในแต่ละองค์ธรรม ได้แก่ การรู้ว่าธรรมนั้นคืออะไร เหตุเกิด ความดับ หนทางสู่ความดับของธรรมนั้น; การรู้ว่าธรรมนั้นมีมาแล้วในอดีต จะมีในอนาคต และมีอยู่ในปัจจุบัน; และการรู้ว่าธรรมนั้นไม่ใช่ตัวตน ไม่ได้เกิดขึ้นเองโดยปราศจากเหตุปัจจัย และไม่ใช่สิ่งเที่ยงแท้ที่ตั้งอยู่ได้เอง (คือเกิดจากปัจจัยปรุงแต่ง)
การรู้แจ้งญาณวัตถุ ๑๐ ประการนี้ในธรรมทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นขันธ์ ๕ หรือวงจรปฏิจจสมุปบาทโดยสมบูรณ์ ย่อมนำไปสู่สัมมาญาณ (ความรู้ชอบ) และสัมมาวิมุตติ (ความหลุดพ้นชอบ) ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา.
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| ปฏิจจสมุปปาทสูตร | พระอานนท์ |
| อัสสุตวาสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ทุติยปัญจเวรภยสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อริยสาวกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ราหุล รูปสูตร | พระพุทธเจ้า |
| มีฬหกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ทุติยญาณวัตถุสูตร | พระพุทธเจ้า |
| นิทานสูตร | พระพุทธเจ้า |
| โกลิตสูตร | พระมหาโมคคัลลานะ |
| สัญญาสูตร | พระพุทธเจ้า |