| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 16 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระพุทธเจ้า |
| ผู้ฟัง | หมู่ภิกษุ |
| สถานที่ | พระเชตวัน กรุงสาวัตถี |
| Link | ตติยเจตนาสูตร |
ตติยเจตนาสูตร ในสังยุตตนิกาย (สฬายตนสังยุตต์ เจตนาวรรค) เป็นพระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจตนา (ความตั้งใจ) กับการเกิดภพใหม่ (การเวียนว่ายตายเกิด).
พระพุทธองค์ทรงสอนว่า เมื่อบุคคลมีความตั้งใจ (เจตนา) อันประกอบด้วยราคะ โทสะ หรือโมหะ วิญญาณก็จะดำรงอยู่ (ตั้งอยู่) ในอารมณ์นั้นๆ เมื่อวิญญาณตั้งมั่นแล้ว ภพใหม่ก็จะเกิดขึ้นตามมา ซึ่งนำไปสู่การเวียนว่ายตายเกิด หรือการได้รับทุกข์ทั้งปวง.
ในทางกลับกัน หากบุคคลละราคะ โทสะ โมหะ ได้แล้ว เจตนาที่เกิดก็จะไม่เป็นไปเพื่อดำรงอยู่ของวิญญาณ เมื่อวิญญาณไม่ดำรงอยู่ ภพใหม่ก็ไม่เกิดขึ้น และย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง คือการบรรลุนิพพานนั่นเอง.
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| ปฏิจจสมุปปาทสูตร | พระอานนท์ |
| อัสสุตวาสูตร | พระพุทธเจ้า |
| นขสิขาสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ทุติยเจตนาสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ฌานาภิญญสูตร | พระพุทธเจ้า |
| นามรูปสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ธาตุนานัตตสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ทารุณสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อโนตตัปปมูลกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อหิริกมูลกสูตร | พระพุทธเจ้า |