| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 17 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระพุทธเจ้า |
| ผู้ฟัง | หมู่ภิกษุ |
| สถานที่ | กรุงสาวัตถี |
| Link | สเหตุอนิจจสูตร |
อนิจจสูตร เป็นพระสูตรที่แสดงถึงไตรลักษณ์ คือ ความไม่เที่ยง (อนิจจัง) ความเป็นทุกข์ (ทุกขัง) และความเป็นอนัตตา (อนัตตา) ที่มีอยู่ในขันธ์ 5 ได้แก่ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ.
ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือ การที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแก่ภิกษุทั้งหลายว่า รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ล้วนเป็นสิ่งไม่เที่ยง. สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ และสิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา.
ผู้ที่เป็นอริยสาวก เมื่อได้สดับฟังและเห็นความเป็นจริงเช่นนี้ ย่อมเกิดความเบื่อหน่ายในขันธ์ทั้ง 5 เมื่อเบื่อหน่ายแล้ว ย่อมคลายความกำหนัด และเมื่อคลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะทั้งปวง. ผู้ที่หลุดพ้นแล้วย่อมรู้แจ้งว่า ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์ได้อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำได้ทำเสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีกิจอื่นที่จะต้องทำอีกต่อไป.
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| อนัตตลักขณสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ธัมมกถิกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ปีติสูตร | พระสารีบุตร |
| วิญญาณสูตรที่ ๓ | พระพุทธเจ้า |
| จักขุสูตร | พระพุทธเจ้า |
| เนวสัญญานาสัญญายตนสูตร | พระสารีบุตร |
| อฆมูลสูตร | พระพุทธเจ้า |
| กาลัตตยอนัตตสูตร | พระพุทธเจ้า |
| กโรโตสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อวิตักกสูตร | พระสารีบุตร |