ปาสราสิสูตร

สรุปเนื้อหา ปาสราสิสูตร โดยย่อ

ปาสราสิสูตร เป็นพระสูตรที่อยู่ในหมวดมูลปัณณาสก์ มัชฌิมนิกาย แห่งพระไตรปิฎก. คำว่า "ปาสราสิ" แปลว่า บ่วงดักสัตว์ หรือบ่วงดักกวาง. ในบางครั้งอาจใช้ชื่อว่า "การแสวงหาที่ประเสริฐ" หรือ "อริยปริเยสนา" ในฉบับภาษาอังกฤษ.

เนื้อหาหลักของปาสราสิสูตรว่าด้วยเรื่องการแสวงหา ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ การแสวงหาที่ไม่ประเสริฐ และการแสวงหาที่ประเสริฐ.

การแสวงหาที่ไม่ประเสริฐ คือ การที่บุคคลผู้มีชีวิตอยู่ด้วยความเกิด แก่ เจ็บ ตาย เศร้าโศก และเศร้าหมอง แต่ยังคงแสวงหาสิ่งที่มีลักษณะเช่นเดียวกันนั้นต่อไป เช่น แสวงหาบุตร ภรรยา ทรัพย์สิน เงินทอง เกียรติยศ หรือลาภสักการะ. สิ่งเหล่านี้เป็น "อุปธิ" คือเครื่องผูกพันที่ทำให้ติดข้อง.

ส่วนการแสวงหาที่ประเสริฐ คือ การที่บุคคลผู้ตระหนักถึงโทษของความเกิด แก่ เจ็บ ตาย และความเศร้าหมอง ย่อมแสวงหานิพพาน อันเป็นแดนเกษมจากทุกข์ ที่ไม่มีการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เศร้าโศก หรือเศร้าหมองอีกต่อไป. พระพุทธองค์ทรงยกตัวอย่างการแสวงหาที่ประเสริฐของพระองค์เอง เมื่อครั้งยังเป็นพระโพธิสัตว์ ได้ทรงออกผนวชเพื่อแสวงหาหนทางแห่งการดับทุกข์.

สูตรนี้ยังกล่าวถึงการหลุดพ้นจากบ่วงมาร ซึ่งจะสำเร็จได้ด้วยการเข้าถึงสมาบัติ 9 ขั้น หากผู้ใดมีสมาบัติทั้ง 9 จะทำให้มารตาบอด และมารไม่สามารถครอบงำได้.