Cūḷahatthipadopamasutta

จูฬหัตถิปโทปมสูตร

The Shorter Elephant’s Footprint Simile

ข้อมูลพระสูตร
พระไตรปิฎกเล่มที่ 12
นิกายมัชฌิมนิกาย
ผู้แสดงธรรมพระพุทธเจ้า
ผู้ฟังชาณุสโสณิพราหมณ์
สถานที่พระเชตวัน กรุงสาวัตถี
อ่านพระสูตรจูฬหัตถิปโทปมสูตร →

สรุปเนื้อหา จูฬหัตถิปโทปมสูตร

จูฬหัตถิปโทปมสูตร หรือ สูตรว่าด้วยอุปมาด้วยรอยเท้าช้างสูตรเล็ก (MN 27) เป็นพระสูตรสำคัญที่อธิบายถึงแนวทางการปฏิบัติเพื่อบรรลุธรรม โดยเริ่มต้นจากการสนทนาระหว่างชาณุสโสณีพราหมณ์กับปิโลติกปริพาชก

ชาณุสโสณีพราหมณ์ได้พบปิโลติกปริพาชกและถามถึงความเลื่อมใสในพระสมณโคดม (พระพุทธเจ้า) ปิโลติกปริพาชกกล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้าอย่างยิ่ง และอุปมาความเลื่อมใสของตนเหมือนนายพรานช้างที่เห็นรอยเท้าช้างขนาดใหญ่แล้วย่อมอนุมานได้ว่าช้างตัวนั้นใหญ่จริง เช่นกัน ตนได้เห็น "ร่องรอย ๔ ประการ" ในพระพุทธเจ้า จึงมั่นใจว่าพระผู้มีพระภาคเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธรรมตรัสไว้ดีแล้ว และพระสงฆ์สาวกปฏิบัติดีแล้ว

  • ร่องรอย ๔ ประการ ที่ปิโลติกปริพาชกกล่าวถึง คือการที่บัณฑิตประเภทต่าง ๆ ได้แก่
    • ขัตติยบัณฑิต (บัณฑิตกษัตริย์)
    • พราหมณบัณฑิต (บัณฑิตพราหมณ์)
    • คฤหบดีบัณฑิต (บัณฑิตคฤหบดี)
    • สมณบัณฑิต (บัณฑิตสมณะ)
    ซึ่งแต่ละพวกล้วนมีความคิดที่จะเข้าโต้แย้งวาทะกับพระพุทธเจ้า แต่เมื่อได้ฟังพระธรรมเทศนาแล้ว กลับเลื่อมใสและออกบวช หรือกลายเป็นสาวกของพระองค์

หลังจากชาณุสโสณีพราหมณ์ได้ฟังดังนั้น จึงเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า และได้ฟังธรรมเทศนาอันละเอียดลึกซึ้งยิ่งขึ้น ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงอธิบาย "รอยเท้าช้างที่แท้จริง" หรือการปฏิบัติที่เป็นไปตาม ลำดับแห่งการฝึกฝน (อนุปุพพิกถา) อันนำไปสู่ความหลุดพ้น ได้แก่:

  • ศีล: การสำรวมในปาติโมกข์ มีมารยาทดีงาม เว้นจากการฆ่า การลัก การประพฤติผิดในกาม การพูดเท็จ การพูดส่อเสียด การพูดคำหยาบ การพูดเพ้อเจ้อ และการพรากพืชคาม ภูตคาม
  • อินทรีย์สังวร: การรู้จักควบคุมทวารทั้ง ๖ ไม่ให้ยินดีหรือยินร้ายในอารมณ์ที่มากระทบ
  • โภชเนมัตตัญญุตา: การรู้จักประมาณในการบริโภคอาหาร
  • ชาคริยานุโยค: การเพียรประกอบความเพียรในการตื่นอยู่ ไม่หลับใหล
  • สัปปุริสสังเสวะ: การคบหาสัตบุรุษ
  • ฌาน: การเข้าถึงปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุตถฌาน
  • ปัญญา: การพิจารณาเห็นรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ โดยความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา เข้าใจอริยสัจ ๔ และรู้แจ้งการสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย อันเป็นที่สุดแห่งพรหมจรรย์ คือการบรรลุนิพพาน

พระสูตรนี้เน้นย้ำว่า การสรุปคุณธรรมของพระศาสดาโดยผิวเผินนั้นไม่เพียงพอ ต้องพิจารณาจากผลของการปฏิบัติที่บุคคลพึงเห็นได้ด้วยตนเองอย่างละเอียดลออ จนกระทั่งบรรลุธรรมสูงสุด จึงจะเหมือนนายพรานช้างที่เห็นรอยเท้าและตามไปจนพบช้างตัวจริง

อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
ปรับปรุงข้อมูลล่าสุดวันที่ 2026-04-18
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka