ปัฏฐานนัย

เหตุ 6 คือ โลภะ โทสะ โมหะ อโลภะ อโทสะ และอโมหะ เป็นรากฐานอุปการะแก่ธรรมที่เกิดร่วมกัน

อารมณ์เป็นปัจจัยแก่นามธรรมที่เข้าไปรับรู้และยึดอารมณ์นั้นเป็นที่ดำเนินไป

ธรรมที่มีกำลังเด่นเป็นใหญ่ อุปการะให้ธรรมที่สัมพันธ์กันดำเนินไปตามอำนาจของตน

จิตและเจตสิกที่ดับไป เป็นปัจจัยให้จิตและเจตสิกดวงถัดไปเกิดขึ้นโดยไม่มีระหว่าง

นามธรรมดวงก่อนอุปการะแก่นามธรรมดวงหลังให้เกิดสืบต่อกันอย่างเป็นลำดับ

ธรรมที่เกิดพร้อมกันในขณะเดียวกัน อุปการะแก่กันในเวลาที่เกิดขึ้น

ธรรมที่เกิดร่วมกันอาศัยและค้ำจุนซึ่งกันและกันให้ตั้งอยู่ได้

ธรรมที่เป็นที่อาศัยหรือพื้นฐาน รองรับให้ธรรมอื่นเกิดขึ้นและดำรงอยู่ได้

ธรรมที่เป็นเหตุสนับสนุนอย่างมีกำลังแก่การเกิดขึ้นของธรรมอื่น

ธรรมที่เกิดก่อน โดยเฉพาะรูปที่เกิดก่อน เป็นปัจจัยแก่ธรรมซึ่งเกิดภายหลัง

นามธรรมที่เกิดภายหลัง อุปการะแก่รูปธรรมที่เกิดก่อนให้ดำรงต่อไป

ชวนจิตที่เกิดซ้ำต่อเนื่อง อุปการะให้ชวนจิตดวงถัดไปมีกำลังและความชำนาญยิ่งขึ้น

เจตนากรรมเป็นปัจจัยให้เกิดวิบากและรูปที่เกิดจากกรรม ทั้งในขณะเดียวกันและต่างขณะ

นามธรรมที่เป็นผลของกรรม อุปการะแก่ธรรมที่เกิดร่วมกันโดยความสงบไม่ขวนขวาย

อาหาร 4 เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงและสนับสนุนนามธรรมกับรูปธรรมให้ดำรงอยู่

อินทรีย์ทำหน้าที่เป็นใหญ่และควบคุมธรรมที่เกี่ยวข้องให้เป็นไปตามหน้าที่ของตน

องค์ฌานอุปการะแก่จิตและเจตสิกที่เกิดร่วมกัน ให้จิตเพ่งและตั้งมั่นในอารมณ์

องค์มรรคอุปการะแก่ธรรมที่เกิดร่วมกัน ทำหน้าที่นำธรรมไปตามทางที่ถูกต้อง

นามธรรมที่เกิดร่วมกัน รู้อารมณ์เดียวกัน มีที่อาศัยเดียวกัน และดับพร้อมกัน อุปการะแก่กัน

นามธรรมและรูปธรรมที่ไม่ประกอบร่วมกัน แต่อุปการะแก่กันตามความสัมพันธ์ของแต่ละฝ่าย

ธรรมที่กำลังมีอยู่และยังไม่ดับ เป็นปัจจัยอุปการะแก่ธรรมอื่นในขณะนั้น

นามธรรมที่ดับและไม่มีอยู่แล้ว เปิดโอกาสให้นามธรรมดวงถัดไปเกิดขึ้น

การปราศไปของจิตและเจตสิกดวงก่อน เป็นปัจจัยแก่การเกิดขึ้นของนามธรรมดวงต่อไป

ธรรมที่ยังไม่ปราศไปและยังปรากฏอยู่ อุปการะแก่ธรรมอื่นที่สัมพันธ์กัน