| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 17 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระพุทธเจ้า |
| ผู้ฟัง | หมู่ภิกษุ |
| สถานที่ | กรุงสาวัตถี |
| Link | โสตาปันนสูตรที่ ๗ |
โสตาปันนสูตรที่ ๗ ในสังยุตตนิกาย เป็นพระสูตรที่กล่าวถึงความเป็นไปของพระอริยสาวกผู้เป็นพระโสดาบัน.
สาระสำคัญของพระสูตรนี้คือ การที่พระอริยสาวกได้รู้แจ้งเห็นจริงในอุปาทานขันธ์ ๕ ซึ่งได้แก่ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ. การรู้แจ้งนี้ครอบคลุมถึงการเข้าใจเหตุเกิด ความดับ คุณ โทษ และอุบายเครื่องสลัดออกจากอุปาทานขันธ์เหล่านั้นตามความเป็นจริง.
ผู้ใดที่สามารถรู้แจ้งเห็นจริงในอุปาทานขันธ์ ๕ ประการนี้ตามความเป็นจริง ผู้นั้นจะถูกเรียกว่าเป็นพระโสดาบัน ซึ่งมีคุณสมบัติคือ ไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา และมีความแน่นอนที่จะตรัสรู้ในเบื้องหน้า.
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| อนัตตลักขณสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ธัมมกถิกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| กาลัตตยอนิจจสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ยังทุกขสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ปณีตตรสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ครุฑ สุทธิกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อัสสาทสูตร | พระพุทธเจ้า |
| หลิททิกานิสูตร | พระมหากัจจานะ |
| อนุราธสูตรที่ ๔ | พระพุทธเจ้า |
| ยทนิจจสูตร | พระพุทธเจ้า |