ทวยการีสูตร

สรุปเนื้อหา ทวยการีสูตร โดยย่อ

ทวยการีสูตร เป็นพระสูตรในพระไตรปิฎกภาษาไทย เล่มที่ ๑๗ สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค.

สูตรนี้กล่าวถึงเหตุปัจจัยที่ทำให้บุคคลเมื่อตายไปแล้ว ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายของ "พวกครุฑ" ซึ่งเป็นอมนุษย์ที่มีลักษณะดี มีอายุยืน มีวรรณะงาม และมีความสุขมาก. พระสูตรนี้มี 4 สูตรย่อย (ทวยการีสูตรที่ ๑-๔) ซึ่งแยกตามประเภทของครุฑ ได้แก่ ครุฑที่เป็นอัณฑชะ (เกิดจากไข่), ชลาพุชะ (เกิดจากมดลูก), สังเสทชะ (เกิดจากเหงื่อไคล) และอุปปาติกะ (เกิดแล้วโตทันที).

ใจความสำคัญของทวยการีสูตรคือ การที่บุคคลจะเข้าถึงความเป็นสหายของพวกครุฑนั้น เกิดจากการที่เขาได้สดับถึงคุณสมบัติอันดีของครุฑ และมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะไปเกิดเป็นเช่นนั้น เมื่อตายไปแล้วตามความปรารถนานั้น ก็ย่อมไปเกิดเป็นสหายของพวกครุฑตามที่ตั้งใจไว้.

อย่างไรก็ตาม ควรทำความเข้าใจว่าการเกิดเป็นสหายของพวกครุฑนี้ เป็นผลจากการกระทำกรรม (การกระทำทั้งกาย วาจา ใจ) และความปรารถนาที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ข้อมูลนั้นๆ ซึ่งเป็นไปตามหลักกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดในพุทธศาสนา.