| พระไตรปิฎก | เล่มที่ 18 |
| นิกาย | สังยุตตนิกาย |
| ผู้แสดงธรรม | พระสารีบุตร |
| ผู้ฟัง | ชัมพุขาทกปริพาชก |
| สถานที่ | แคว้นมคธ |
| Link | ธัมมวาทีปัญหาสูตร |
ธัมมวาทีปัญหาสูตร เป็นพระสูตรหนึ่งในสังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค. โดยเนื้อหาหลักของสูตรนี้กล่าวถึงการสนทนาระหว่างพระสารีบุตรกับปริพาชกชื่อชัมพุขาทกะ เกี่ยวกับบุคคลผู้เป็น "ธรรมวาที" (ผู้กล่าวธรรม), "ผู้ปฏิบัติดี" และ "ผู้ไปดีแล้ว" ในโลก.
พระสารีบุตรได้อธิบายว่า ผู้ที่เป็นธรรมวาที คือผู้ที่แสดงธรรมเพื่อละราคะ โทสะ และโมหะ. ส่วนผู้ที่ปฏิบัติดี คือผู้ที่ปฏิบัติเพื่อละราคะ โทสะ และโมหะ. และผู้ที่ไปดีแล้ว คือผู้ที่ละราคะ โทสะ และโมหะได้อย่างเด็ดขาด จนไม่สามารถเกิดขึ้นได้อีกต่อไป.
เมื่อชัมพุขาทกะถามถึงปฏิปทาหรือมรรคที่ใช้ในการละราคะ โทสะ โมหะ นั้น พระสารีบุตรได้แสดง อริยมรรคมีองค์ 8 อันประกอบด้วย ความเห็นชอบ ดำริชอบ วาจาชอบ การงานชอบ อาชีวะชอบ ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ และความตั้งมั่นชอบ ว่าเป็นมรรคาและปฏิปทาเพื่อการละกิเลสเหล่านั้น.
| พระสูตร | ผู้แสดงธรรม |
|---|---|
| อวิชชาปหานสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อาทิตตปริยายสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อากาสานัญจายตนฌานปัญหาสูตร | พระมหาโมคคัลลานะ |
| อัชฌัตตานิจจสูตร | พระพุทธเจ้า |
| โกฏฐิกอนิจจสูตร | พระพุทธเจ้า |
| ฉันนสูตรที่ ๔ | พระสารีบุตร |
| อุปาทานปัญหาสูตร | พระสารีบุตร |
| คันธภกสูตร | พระพุทธเจ้า |
| อนุราธสูตรที่ ๒ | พระอนุราธะ |
| โมคคัลลานสูตรที่ ๗ | พระมหาโมคคัลลานะ |
