อรหัตตปัญหาสูตร

อรหัตตปัญหาสูตร (SN 38.2) ในสังยุตตนิกาย เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยการสนทนาระหว่างชัมพูขาทกปริพาชกกับท่านพระสารีบุตร เกี่ยวกับคุณสมบัติของพระอรหันต์และแนวทางปฏิบัติเพื่อให้บรรลุอรหัตตผล

ในพระสูตรนี้ ชัมพูขาทกปริพาชกได้เข้าไปสอบถามท่านพระสารีบุตรว่า "อรหัตต์" คืออะไร? ท่านพระสารีบุตรได้ตอบอย่างชัดเจนว่า "การสิ้นไปแห่งราคะ โทสะ และโมหะ นี้แล เรียกว่า อรหัตต์"

เมื่อได้ฟังดังนั้น ชัมพูขาทกปริพาชกจึงถามต่อไปว่า มีหนทางและข้อปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งซึ่งอรหัตต์นั้นหรือไม่ ท่านพระสารีบุตรยืนยันว่ามีหนทางและข้อปฏิบัติเพื่อบรรลุอรหัตตผลนั้น และได้ชี้แจงว่า "หนทางและข้อปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งซึ่งอรหัตต์นั้น ก็คือ อริยมรรคมีองค์ ๘ ประการนี้เอง" ซึ่งได้แก่ สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นชอบ), สัมมาสังกัปปะ (ความดำริชอบ), สัมมาวาจา (เจรจาชอบ), สัมมากัมมันตะ (ทำการชอบ), สัมมาอาชีวะ (เลี้ยงชีพชอบ), สัมมาวายามะ (พยายามชอบ), สัมมาสติ (ระลึกชอบ) และสัมมาสมาธิ (ตั้งใจชอบ)

ในตอนท้าย ชัมพูขาทกปริพาชกได้กล่าวชื่นชมหนทางและข้อปฏิบัตินั้นว่า เป็นหนทางและข้อปฏิบัติอันดีงามสำหรับการทำให้แจ้งซึ่งอรหัตต์ และเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับความเพียร. พระสูตรนี้จึงเน้นย้ำถึงแก่นแท้ของอรหัตต์ที่เป็นการละกิเลสทั้งปวง และอริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นเส้นทางตรงสู่การดับทุกข์และบรรลุพระนิพพาน.