ปฏิจจสมุปบาทนัย

ความไม่รู้สภาวธรรมตามความเป็นจริง โดยเฉพาะความไม่รู้อริยสัจ 4 เป็นปัจจัยให้เกิดการปรุงแต่งกรรม

เจตนากรรมฝ่ายกุศลและอกุศลที่ปรุงแต่งการเกิดวิบากและการสืบต่อของชีวิต

จิตที่รู้อารมณ์ โดยเฉพาะปฏิสนธิวิญญาณซึ่งเกิดขึ้นด้วยอำนาจของสังขารกรรม

นามธรรมและรูปธรรมที่เกิดร่วมกันหรือสัมพันธ์กัน โดยมีวิญญาณเป็นปัจจัยอุปการะ

อายตนะภายใน 6 คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ ซึ่งเป็นทางรับรู้อารมณ์

การประจวบกันของอายตนะภายใน อารมณ์ และวิญญาณ ทำให้เกิดการกระทบอารมณ์

ความเสวยอารมณ์เป็นสุข ทุกข์ หรืออุเบกขา ซึ่งเกิดขึ้นโดยมีผัสสะเป็นปัจจัย

ความทะยานอยากและความติดข้องในอารมณ์ โดยอาศัยเวทนาเป็นปัจจัย

ความยึดมั่นถือมั่นอย่างมีกำลัง ซึ่งสืบเนื่องและเพิ่มพูนจากตัณหา

กัมมภพคือกรรมที่นำไปสู่การเกิด และอุปปัตติภพคือภาวะแห่งการเกิดขึ้นในภูมิต่าง ๆ

ความเกิดขึ้นของขันธ์ อายตนะ และสภาวธรรมทั้งหลายในภพใหม่

ความแก่และความตายของสภาวธรรมที่เกิดแล้ว พร้อมความโศกและทุกข์ที่เนื่องกัน