ทุติยปริหานิสูตร

ทุติยปริหานิสูตร (อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต) ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความเสื่อมและธรรมที่เป็นไปเพื่อความเจริญของอุบาสก โดยพระพุทธองค์ทรงเปรียบเทียบหลักปฏิบัติ 7 ประการ ที่หากอุบาสกกระทำตามจะนำไปสู่ความเสื่อมถอย และหากละเว้นหรือปฏิบัติตรงกันข้าม จะเป็นเหตุให้ไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม

หลักธรรมที่เป็นเครื่องมือชี้วัดความเจริญหรือความเสื่อมของอุบาสก ประกอบด้วย 7 ประการ ดังนี้:

• การเข้าหาภิกษุ: การไม่ละเลยที่จะไปพบปะเยี่ยมเยียนพระภิกษุผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
• การศึกษาพระธรรม: การไม่ละเลยที่จะฟังพระสัทธรรมคำสอนของพระอริยบุคคล
• การฝึกฝนตนเอง: การตั้งใจศึกษาและฝึกฝนในอธิศีล (ศีลอันยิ่ง)
• ความเลื่อมใส: การมีความเชื่อมั่นศรัทธาในพระภิกษุ ไม่ว่าจะเป็นพระเถระ พระผู้ใหญ่ หรือพระผู้น้อย โดยปราศจากความระแวงสงสัย
• จิตใจในการฟังธรรม: การฟังธรรมด้วยความเคารพ ไม่ตั้งจิตจับผิดหรือฟังด้วยความริษยา
• การทำบุญในเขตบุญ: การไม่แสวงหาเขตบุญนอกหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา
• การอุปถัมภ์: การให้ความสำคัญในการทำบุญอุปถัมภ์บำรุงพระภิกษุในพระธรรมวินัยนี้เป็นอันดับแรก

พระพุทธองค์ทรงสรุปว่า อุบาสกที่ตกอยู่ในความเสื่อมนั้น คือผู้ที่ละเลยกิจเหล่านี้ มีจิตใจตั้งแง่จับผิดพระภิกษุ และมุ่งไปทำบุญกับลัทธิหรือกลุ่มบุคคลภายนอกก่อน ในทางตรงกันข้าม อุบาสกที่รักษาหลักปฏิบัติทั้ง 7 ประการนี้ไว้ได้ ย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้ไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม เป็นผู้ที่เจริญรุ่งเรืองในทางธรรม และเป็นผู้ที่สามารถรักษาความศรัทธาให้มั่นคงยั่งยืนสืบไป