สุเนตตสูตร

สุเนตตสูตร เป็นพระสูตรที่พระพุทธองค์ทรงยกตัวอย่างเรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับศาสดาผู้ปราศจากกามราคะ 7 ท่าน ได้แก่ สุเนตตะ, มูกปักขะ, อรเนมิ, กุดทาลกะ, หัตถิปาละ, โชติปาละ และอารกะ ซึ่งศาสดาเหล่านี้ล้วนมีศิษย์เป็นจำนวนมากและได้สั่งสอนวิถีทางสู่พรหมโลก โดยผลลัพธ์หลังการเสียชีวิตของเหล่าสาวกนั้นขึ้นอยู่กับระดับความเลื่อมใสที่มีต่ออาจารย์ของตน

• ผู้ขาดความเลื่อมใส: ย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต หรือนรก
• ผู้มีความเลื่อมใส: ย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์

พระพุทธองค์ทรงตั้งคำถามกับภิกษุทั้งหลายว่า หากมีบุคคลผู้มีจิตประทุษร้ายด่าว่าและดูหมิ่นศาสดาทั้ง 7 ท่านพร้อมด้วยเหล่าสาวก บาปกรรมที่เกิดขึ้นย่อมมีมากมหาศาล แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การด่าว่าดูหมิ่น "พระอริยบุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยทิฐิ" (ผู้บรรลุธรรมในทางพุทธศาสนา) เพียงคนเดียวด้วยจิตประทุษร้าย กลับก่อให้เกิดบาปกรรมที่หนักหนายิ่งกว่า

คำสอนหลักของพระสูตรนี้คือ: พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำว่า การกระทำใดๆ ที่มุ่งร้ายต่อผู้นอกศาสนายังไม่เท่ากับการก่อกรรมต่อเพื่อนร่วมธรรมวินัยหรือเพื่อนพรหมจารีด้วยกันเอง ซึ่งถือเป็นบาปหนักและเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งต่อการปฏิบัติธรรม ดังนั้น พระองค์จึงทรงสอนให้ภิกษุทั้งหลายหมั่นฝึกฝนตนเองให้เป็นผู้มีความเมตตา และ"ไม่มีจิตประทุษร้ายต่อเพื่อนพรหมจารี" เพราะความสามัคคีและการให้เกียรติกันในหมู่ผู้ปฏิบัติธรรมคือหัวใจสำคัญในการรักษาความบริสุทธิ์ของหมู่คณะและสืบทอดคำสอนให้ยั่งยืน