สัทธัมมสูตร

พระสูตรนี้เป็นพระธรรมเทศนาที่พระพุทธองค์ทรงจำแนกหลักปฏิบัติเพื่อการแยกแยะระหว่าง "สัทธรรม" (คำสอนที่แท้จริง) และ "อสัทธรรม" (คำสอนที่ไม่ใช่ความจริง) โดยทรงสรุปให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างพฤติกรรมที่เป็นอกุศลกับกุศล ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการดำเนินชีวิตตามครรลองของอริยมรรค

เนื้อหาหลักของพระสูตรได้แจกแจงไว้ดังนี้:

• อสัทธรรม (สิ่งที่มิใช่สัทธรรม): คือการดำเนินชีวิตที่ผิดไปจากทำนองคลองธรรม ได้แก่ การฆ่าสัตว์ การลักทรัพย์ การประพฤติผิดในกาม การพูดเท็จ การพูดส่อเสียด การพูดคำหยาบ การพูดเพ้อเจ้อ การมีความโลภอยากได้ของผู้อื่น การมีความพยาบาทปองร้าย และการมีความเห็นผิด (มิจฉาทิฏฐิ)
• สัทธรรม (สัทธรรมที่แท้จริง): คือการดำเนินชีวิตที่ตั้งมั่นอยู่ในกุศลธรรม ได้แก่ การงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ การงดเว้นจากการลักทรัพย์ การงดเว้นจากการประพฤติผิดในกาม การงดเว้นจากการพูดเท็จ การงดเว้นจากการพูดส่อเสียด การงดเว้นจากการพูดคำหยาบ การงดเว้นจากการพูดเพ้อเจ้อ การไม่โลภอยากได้ของผู้อื่น การไม่มีความพยาบาทปองร้าย และการมีความเห็นชอบ (สัมมาทิฏฐิ)

สรุปได้ว่า สัทธรรม ในพระสูตรนี้มิใช่เพียงหลักปรัชญาที่ลึกซึ้ง แต่เป็นเรื่องของการมี ศีลและทิฏฐิที่ถูกต้อง ในชีวิตประจำวัน พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำให้พุทธศาสนิกชนสำรวจพฤติกรรมทางกาย วาจา และใจของตนเอง หากปราศจากอกุศลกรรมบถทั้งหลายและตั้งมั่นอยู่ในกุศลกรรมบถ 10 ประการ ย่อมชื่อว่าเป็นการปฏิบัติ สัทธรรม ที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นหนทางนำไปสู่ความสงบสุขและการหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวงในที่สุด