เมตตสูตร

พระสูตรนี้ (Iti 22) เป็นบทธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัสถึงอานิสงส์ของการทำความดี โดยเน้นย้ำว่าผู้ปฏิบัติไม่ควรหวาดกลัวต่อการสร้างกุศล เพราะคำว่า “ความดี” คือชื่อเรียกของความสุข สิ่งที่น่าปรารถนา และเป็นที่รัก การสั่งสมความดีจะส่งผลให้ได้รับผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจตลอดกาลยาวนาน

พระพุทธองค์ทรงยกตัวอย่างประสบการณ์ส่วนพระองค์ในอดีตชาติว่า การเจริญ “เมตตาจิต” เพียง 7 ปี ทำให้พระองค์ไม่ต้องกลับมาสู่โลกมนุษย์ตลอดระยะเวลา 7 กัป (ช่วงเวลาที่โลกยุบตัวและขยายตัว) ทรงไปอุบัติในพรหมโลกและเทวโลก ได้เป็นท้าวมหาพรหมผู้ทรงอำนาจ อีกทั้งยังได้เป็นท้าวสักกะจอมเทพถึง 36 ครั้ง และเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงธรรมอีกนับร้อยครั้ง ซึ่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ล้วนเป็นผลลัพธ์จากบุญกุศลที่ได้สั่งสมมา

หลักธรรมสำคัญที่เป็นหัวใจหลักในการส่งผลให้เกิดความสุขและอำนาจในทางที่ชอบธรรมมี 3 ประการ ได้แก่:

• การให้ทาน (Giving): การเสียสละและแบ่งปัน
• การฝึกตน (Self-control): การสำรวมกาย วาจา ใจ
• การข่มใจ (Restraint): ความยับยั้งชั่งใจและมีวินัย

บทสรุปของพระสูตรนี้คือคำแนะนำให้บัณฑิตทั้งหลายพึงหมั่นเพียรสร้างแต่ความดี เพราะผลของกุศลนั้นจะทอดยาวไปในอนาคต ผู้ใดที่พัฒนาจิตใจด้วยการให้ทาน มีศีลธรรม และเจริญเมตตาภาวนา ผู้นั้นย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์และได้รับความสุขเป็นผลตอบแทนอย่างแน่นอน