ทิฏฐิคตสูตร

พระสูตรนี้แสดงธรรมเรื่อง "ทิฏฐิคตสูตร" (การยึดติดในความเห็นผิด) ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า เทวดาและมนุษย์ส่วนใหญ่มักประสบปัญหาจากการยึดติดในความเห็นที่สุดโต่งสองประการ ทำให้ไม่สามารถหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้ โดยทรงจำแนกบุคคลออกเป็น 3 กลุ่ม ดังนี้:

• กลุ่มที่ติดค้าง (ผู้ยึดติดในภพ): คือผู้ที่ยังหลงใหลและยินดีในอัตตาตัวตน รวมถึงความเพลิดเพลินในภพชาติ เมื่อได้ฟังธรรมเรื่องการดับไปแห่งภพ จิตใจจึงไม่น้อมรับ ไม่เลื่อมใส และไม่ปรารถนาที่จะออกจากความยึดติดนั้น ทำให้ยังต้องติดอยู่ในการเวียนว่ายตายเกิด
• กลุ่มที่เลยเถิด (ผู้ยึดติดในอุจเฉททิฏฐิ): คือผู้ที่เกิดความเบื่อหน่ายในภพอย่างรุนแรง จึงหันไปปรารถนาความไม่มีอยู่ (Non-existence) โดยเชื่อว่าการทำลายอัตตาให้สูญสิ้นหลังตายคือความสงบและประเสริฐสุด ซึ่งเป็นการสุดโต่งไปในทางตรงข้าม
• กลุ่มผู้มีจักษุ (ผู้เห็นตามความเป็นจริง): คือผู้ที่ฝึกฝนตนให้เห็นว่า "สิ่งใดที่เกิดขึ้นมา สิ่งนั้นย่อมเป็นของไม่เที่ยง" จึงปฏิบัติด้วยความเบื่อหน่ายในสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อนำไปสู่ความคลายกำหนัดและความดับสนิทแห่งภพ

หัวใจสำคัญของพระสูตรนี้คือ การไม่ยึดติดในความสุดโต่งทั้งสองข้าง (คือไม่ยึดติดในภพชาติและไม่ยึดติดในความไม่มีอยู่) ผู้ที่มีปัญญาเห็นตามความเป็นจริงจะละความอยากในภพน้อยภพใหญ่ได้ เมื่อเข้าใจธรรมชาติของสิ่งที่เกิดขึ้นและดับไปอย่างถ่องแท้ ย่อมทำให้ผู้นั้นหลุดพ้นจากวัฏสงสาร ไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดในอนาคตอีกต่อไป