สัมมาทิฏฐิกสูตร

พระสูตรนี้ (Iti 71) มีเนื้อหาสำคัญเกี่ยวกับการยืนยันผลแห่งการกระทำที่ตั้งอยู่บนสัมมาทิฏฐิ (ความเห็นชอบ) โดยพระพุทธองค์ทรงตรัสสอนเหล่าภิกษุว่า พระองค์ได้ทรงหยั่งรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งของพระองค์เองว่า บุคคลผู้ปฏิบัติตนอยู่ในกรอบแห่งความดีงาม ย่อมได้รับผลแห่งความสุขในสัมปรายภพอย่างแน่นอน โดยมิได้อาศัยการบอกเล่าจากผู้อื่น แต่เป็นความจริงที่พระองค์ได้ประจักษ์แจ้งด้วยพระญาณทัศนะแล้ว

หลักปฏิบัติสำคัญที่พระพุทธองค์ทรงชี้ให้เห็นว่าเป็นเหตุแห่งการเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ประกอบด้วยหัวข้อหลักดังนี้:

• กายสุจริต: การกระทำทางกายที่ถูกต้อง ดีงาม และไม่เบียดเบียนผู้อื่น
• วจีสุจริต: การพูดจาที่ถูกต้อง วาจาที่เป็นประโยชน์และสุภาพ
• มโนสุจริต: การมีจิตใจที่คิดดีและตั้งมั่นอยู่ในกุศลธรรม
• สัมมาทิฏฐิ: ความเห็นที่ถูกต้องตรงตามความเป็นจริง ไม่มีความเห็นผิด (ไม่ดูหมิ่นพระอริยบุคคล)

พระสูตรนี้ยังสรุปใจความผ่านพระคาถาว่า เมื่อบุคคลตั้งจิตไว้ชอบ มีการพูดและกระทำที่ถูกต้องตามธรรม เป็นบัณฑิตผู้ประกอบด้วยการทำความดี แม้จะมีช่วงชีวิตที่สั้นหรือจำกัด แต่ด้วยผลแห่งกุศลกรรมและการมีสัมมาทิฏฐินำทาง ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นเมื่อละจากโลกนี้ไปแล้ว ย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์อย่างแน่นอน ทั้งนี้ เนื้อหาดังกล่าวเน้นย้ำถึงกฎแห่งกรรมและความสำคัญของความเห็นที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญในการดำเนินชีวิตและเป็นเครื่องนำทางไปสู่หนทางที่ดีงามตามหลักคำสอนในพระพุทธศาสนา