จตุตถปีฐวิมาน

จตุตถปีฐวิมาน (วิมานที่ 4 ในปีฐวรรค) เป็นเรื่องราวที่พระมหาโมคคัลลานเถระได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับเทพธิดาตนหนึ่ง ผู้มีรัศมีกายรุ่งเรืองและมีวิมานที่สวยงามวิจิตรตระการตา ท่านจึงได้สอบถามถึงเหตุแห่งบุญกุศลที่ส่งผลให้เทพธิดานั้นได้รับทิพยสมบัติอันประณีตและมีรูปโฉมงดงามดุจสายฟ้าแลบ

เทพธิดาได้กล่าวตอบด้วยความปีติยินดีว่า ผลแห่งบุญที่นางได้รับในปัจจุบันนั้นเกิดจากการกระทำเพียงเล็กน้อยเมื่อครั้งเป็นมนุษย์ กล่าวคือ ในอดีตชาติขณะที่นางยังเป็นมนุษย์ ได้พบเห็นพระภิกษุผู้ปราศจากกิเลส มีจิตใจบริสุทธิ์ผ่องใส จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง และได้ถวาย "ตั่ง" (ที่นั่ง) ให้แก่พระภิกษุรูปนั้นด้วยมือของตนเอง ด้วยอานิสงส์แห่งการถวายตั่งในครั้งนั้น จึงส่งผลให้นางมาอุบัติในวิมานอันเป็นทิพย์ มีร่างกายที่เปล่งปลั่งงดงาม และได้รับความสุขสมบูรณ์ด้วยสมบัติทั้งปวงตามปรารถนาทุกประการ

ใจความสำคัญและบทเรียนจากพระสูตรนี้ประกอบด้วย:

• อานิสงส์แห่งการให้ทาน: แม้จะเป็นวัตถุสิ่งของเพียงเล็กน้อย แต่หากให้ด้วยจิตที่เลื่อมใสและศรัทธาในผู้รับที่เป็นเนื้อนาบุญ ย่อมส่งผลมหาศาลเกินคาดคิด
• ความสำคัญของเจตนา: การให้ที่ประกอบด้วยความศรัทธา (ปสันนา) และการกระทำด้วยมือของตนเอง (เสหิ ปาณิภิ) เป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดผลบุญที่ปรากฏชัดแจ้งในสวรรค์
• กฎแห่งกรรม: สภาพความเป็นอยู่ในภพภูมิที่สูงส่งหรือต่ำต้อย ล้วนเป็นผลมาจากกรรมที่ทำไว้ในอดีตชาติ ดังเช่นที่เทพธิดาได้รับผลแห่งการถวายตั่งที่นำมาซึ่งความสุขและรัศมีกายอันรุ่งโรจน์