ติสสสูตร เป็นพระสูตรที่อยู่ในพระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเกิดและไม่เกิดโสกะ (ความเศร้าโศก).
ในพระสูตรนี้ กล่าวถึงท่านพระติสสะซึ่งมีความรู้สึกว่ากายเป็นภาระหนัก ไม่เห็นทิศทาง ไม่เห็นธรรม ถีนมิทธะ (ความง่วงเหงาหาวนอน) ครอบงำจิต ไม่ยินดีในการประพฤติพรหมจรรย์ และมีความสงสัยในธรรม. เมื่อภิกษุรูปอื่นกราบทูลเรื่องนี้แด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์จึงได้ตรัสถามถึงเหตุแห่งโสกะ โดยยกเอาความยึดมั่นในรูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ซึ่งเมื่อสิ่งเหล่านี้แปรปรวนไป ก็ย่อมทำให้เกิดโสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาส.
พระผู้มีพระภาคทรงแสดงให้เห็นว่า การไม่ปราศจากความกำหนัด ความพอใจ ความรักใคร่ ความกระหาย ความเร่าร้อน และความทะเยอทะยานในสิ่งต่างๆ เหล่านี้ เป็นปัจจัยให้เกิดความทุกข์. ส่วนการเห็นตามความเป็นจริงว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา ย่อมเป็นหนทางสู่การดับทุกข์.
