ขทิรวนิยเรวตเถราปทาน

ขทิรวนิยเรวตเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติและเส้นทางสู่การบรรลุธรรมของ พระเรวตเถระ ผู้ได้รับยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็นผู้เลิศในทาง ผู้ถืออยู่ป่าเป็นวัตร โดยเนื้อหาเริ่มต้นจากเหตุการณ์ในสมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่พระเถระยังเป็นคนขับเรืออยู่ในแม่น้ำคงคา ได้มีโอกาสสร้างเรือและทำหลังคาด้วยความเลื่อมใสเพื่อถวายให้พระพุทธเจ้าและพระสงฆ์สาวกข้ามฝั่ง ด้วยกุศลกรรมนั้น พระพุทธเจ้าจึงทรงพยากรณ์ว่าเขาจะได้รับความสุขทั้งในเทวโลกและมนุษยโลก และในกัปที่หนึ่งแสนนับจากนี้ จะได้มาเกิดเป็นพระสาวกในศาสนาของ พระโคตมพุทธเจ้า นามว่า เรวตะ

เมื่อถึงสมัยพระโคตมพุทธเจ้า ท่านได้ออกบวชด้วยศรัทธาอันเป็นกุศลมูลเดิม ได้บำเพ็ญเพียรจนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส มีความเพียรเป็นธุระในการนำพาตนสู่ความเกษมจากโยคะ (นิพพาน) โดยสาระสำคัญของเรื่องราวนี้นำเสนอให้เห็นถึงพลังแห่งศรัทธาและการบำเพ็ญบารมีที่ส่งผลสืบเนื่องมาถึงปัจจุบันชาติ ดังนี้:

• การสร้างกุศลด้วยความเลื่อมใส: การถวายทานและการสนับสนุนกิจการของพระพุทธศาสนาแม้เป็นเพียงการช่วยข้ามฟาก ย่อมส่งผลให้ได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ในกาลต่อมา
• ความเพียรในการปฏิบัติ: พระเถระเป็นแบบอย่างของผู้มีความเพียร (วิริยะ) ที่มุ่งมั่นตัดกิเลสจนหมดสิ้น เปรียบเสมือนศรที่พุ่งไปสู่เป้าหมาย
• การอยู่ป่าเป็นวัตร: พระพุทธองค์ทรงแต่งตั้งให้ท่านเป็นเอตทัคคะในด้านการเป็นผู้ยินดีในป่า ซึ่งเป็นการขัดเกลากิเลสและส่งเสริมความวิเวก
• ผลของการบรรลุธรรม: การที่ท่านได้บรรลุ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และ อภิญญา 6 ยืนยันถึงการปฏิบัติที่ถูกต้องตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนถึงจุดหมายสูงสุด

โดยสรุป พระสูตรนี้สอนให้เห็นว่า แม้ในอดีตจะเป็นเพียงบุคคลธรรมดา แต่ด้วยการสั่งสมบารมีและความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย ประกอบกับความเพียรพยายามในชาตินี้ ย่อมทำให้บุคคลนั้นเข้าถึง ความสิ้นอาสวะ และบรรลุธรรมขั้นสูงสุดได้ในที่สุด