สีหาสนทายกเถราปทาน

สีหาสนทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระผู้มีบุญญาธิการท่านหนึ่ง ซึ่งได้บำเพ็ญกุศลกรรมอันยิ่งใหญ่ในสมัยของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า โดยท่านได้มีจิตเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งและมีความรื่นเริงใจ จึงได้ถวายสีหาสนะ (อาสนะอันประเสริฐเปรียบเสมือนอาสนะของราชสีห์) แด่พระพุทธองค์ นอกจากนี้ ท่านยังได้บูชาด้วยของหอมและดอกไม้นานาชนิด ซึ่งเป็นเหตุปัจจัยให้ท่านได้รับผลบุญอันเป็นสุขในปัจจุบันและในอนาคต

จากผลแห่งการถวายอาสนะและบูชาพระรัตนตรัยด้วยความเลื่อมใสในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านได้เสวยสุขในสุคติโลกสวรรค์และไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลยตลอดระยะเวลา 1 แสนกัป
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในช่วง 1 หมื่น 5 พันกัปก่อน ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า สิรุจฉยะ ถึง 8 ครั้ง ครอบครองความเป็นใหญ่ด้วยบุญบารมีที่สั่งสมมา
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้เกิดมาในสมัยพุทธกาลและบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ ผู้ประกอบด้วยปฏิสัมภิทา 4 และสามารถทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จสมบูรณ์

ใจความสำคัญและคำสอนหลักของพระสูตรนี้คือ การแสดงให้เห็นถึงอานิสงส์ของการถวายทานด้วยจิตที่เลื่อมใส (ศรัทธา) และการบูชาบุคคลผู้ควรบูชาอย่างสูงสุด การถวายสิ่งของที่เป็นเครื่องรองรับหรือเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า ถือเป็นมหากุศลที่ส่งผลให้ผู้ทำได้รับความสุข ทั้งในฐานะสมบัติทางโลก (ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ) และสมบัติทางธรรม (การบรรลุพระอรหัตผล) เป็นเครื่องยืนยันว่า การบำเพ็ญบุญเพียงครั้งเดียวด้วยใจที่ศรัทธาแรงกล้า สามารถเปลี่ยนแปลงภพภูมิและนำพาชีวิตไปสู่จุดหมายสูงสุดคือพระนิพพานได้