กุฏชปุปผิยเถราปทาน

กุฏชปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำบุญด้วยความเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า โดยพระเถระได้ย้อนรำลึกถึงเหตุการณ์ในสมัยของพระพุทธเจ้าพระนามว่าผุสสะ ขณะที่พระองค์กำลังเสด็จดำเนินอยู่กลางอากาศ พระเถระซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งได้พบเห็นต้นกุฏชะ (ต้นโมกมัน) ที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งดูงดงาม จึงเกิดจิตศรัทธาอย่างแรงกล้า ได้เก็บดอกกุฏชะเหล่านั้นนำไปบูชาแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยการโปรยถวาย

ผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้นั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดกาลยาวนาน ดังนี้:

• วิบากแห่งความสุข: ตลอด 92 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปอุบัติในทุคติภูมิเลย เสวยสุขในสุคติภูมิอย่างต่อเนื่อง
• อานิสงส์ในภพภูมิ: ในกัปที่ 17 นับจากกัปนี้ ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ มีพระราชอำนาจและพลานุภาพมาก
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุถึงความเป็นพระอรหันต์ ประกอบด้วยคุณธรรมพิเศษ ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ซึ่งถือเป็นการทำกิจในพระพุทธศาสนาจนสำเร็จบริบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงอานุภาพของการบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้เพียงเล็กน้อย แต่หากทำด้วยศรัทธาที่ตั้งมั่นในพระคุณอันประเสริฐ ย่อมเป็นเหตุปัจจัยให้ผู้นั้นได้รับผลบุญที่ยิ่งใหญ่ นำไปสู่การพ้นจากอบายภูมิ การได้รับความสุขในภพภูมิที่สูงส่ง และเป็นหนทางอันนำไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพานในที่สุด