โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า โดยท่านได้บอกเล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยที่พระพุทธเจ้าพระนามว่า วิปัสสี ได้เสด็จดำเนินผ่านไป ท่านได้พบเห็นรอยพระพุทธบาทที่ประดับด้วย จักร อันเป็นมงคลลักษณะ จึงเกิดความเลื่อมใสอย่างยิ่งจึงได้ดำเนินตามรอยพระบาทนั้นไป

เมื่อท่านเห็นดอก โกรัณฑะ (ดอกเข็ม) ที่กำลังบานสะพรั่ง จึงได้ตัดสินใจเด็ดดอกไม้เหล่านั้นทั้งต้นมาบูชาแก่รอยพระพุทธบาทด้วยจิตใจที่เบิกบานและปราโมทย์เป็นอย่างยิ่ง ด้วยอานิสงส์แห่งการบูชารอยพระพุทธบาทในครั้งนั้น ท่านได้สรุปผลบุญที่ได้รับว่า:

• อานิสงส์จากการบูชา: นับตั้งแต่กัปที่ 91 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย ผลบุญนี้ส่งผลให้ท่านมีความสุขในทุกภพชาติ
• ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ: ในกัปที่ 57 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ เพียบพร้อมด้วย รัตนะ 7 ประการ และมีความบริสุทธิ์ปราศจากมลทิน
• บรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้ทำกิจแห่งพระพุทธศาสนาได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการทำบุญกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการบูชาด้วยดอกไม้ป่าด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธา ก็สามารถส่งผลให้ผู้กระทำได้รับความสุขอย่างมหาศาล ทั้งในฐานะมนุษย์และทิพยสมบัติ นำไปสู่การบรรลุธรรมชั้นสูงสุดคือ พระอรหันตผล ในที่สุด เป็นเครื่องยืนยันว่าการสร้างมหากุศลแม้เพียงครั้งเดียวด้วยจิตที่บริสุทธิ์นั้น มีค่ามหาศาลและไม่มีวันสูญหายไป