ปิยาลปุปผิยเถราปทาน

ปิยาลปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ โดยท่านได้ย้อนระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตสมัยที่ท่านยังเกิดเป็น นายพรานเนื้อ ผู้มีอาชีพล่าสัตว์อยู่ในป่าลึก ในกาลครั้งนั้น ท่านได้พบเห็น ต้นปิยาล (ต้นมะหวด) ที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมหวล ด้วยความเลื่อมใสในพุทธคุณ ท่านจึงได้เก็บดอกปิยาลเหล่านั้นนำไปบูชาแด่พระพุทธเจ้าที่เสด็จผ่านมา

ผลบุญจากการถวายดอกไม้ด้วยจิตอันบริสุทธิ์ในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• ความสุขในสุคติภูมิ: ตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยตกไปสู่ทุคติภูมิเลย มีแต่เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์และมนุษย์ภูมิ
• ความสำเร็จในธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานใน ปฏิสัมภิทา 4 มีญาณหยั่งรู้แตกฉานในอรรถ ธรรม นิรุตติ และปฏิภาณ
• การทำกิจของพระพุทธศาสนาสำเร็จ: ท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนถึงที่สุดแห่งธรรม ปิดฉากการเวียนว่ายตายเกิดด้วยบุญกุศลที่ได้สั่งสมไว้แต่ครั้งเป็นนายพราน

เรื่องราวนี้เป็นหลักฐานยืนยันถึง อานุภาพของการทำบุญ แม้จะเป็นการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า ย่อมเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาชีวิตไปสู่ความสุข ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นแรงสนับสนุนให้เข้าถึงมรรคผลนิพพานได้ในที่สุด