สัตตปาฏลิยเถราปทาน

สัตตปาฏลิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า พระสัตตปาฏลิยเถระ ซึ่งได้บรรยายถึงบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ที่ท่านได้สั่งสมไว้ในกาลก่อน จนส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลในสังสารวัฏ โดยเนื้อหาหลักประกอบด้วยการบำเพ็ญบุญและการบรรลุธรรม ดังนี้:

• การถวายสักการะพระพุทธเจ้า: ในอดีตชาติ พระเถระได้พบพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งประทับนั่งอยู่ ณ ซอกเขา ซึ่งมีพระรัศมีสว่างไสวประดุจดอกกรรณิการ์ ท่านมีความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงได้นำ ดอกปาฏลี (ดอกแคฝอย) จำนวน 7 ดอก ไปถวายบูชาแด่พระพุทธองค์ด้วยใจที่บริสุทธิ์
• อานิสงส์ของการบูชา: พระเถระได้กล่าวถึงผลบุญนั้นว่า นับตั้งแต่กัปที่ 94 เป็นต้นมา นับจากวันที่ท่านได้ถวายดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้า ท่านไม่เคยไปเกิดใน ทุคติภูมิ เลย ด้วยอานุภาพแห่งการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้ท่านเวียนว่ายตายเกิดแต่ในสุคติภูมิ และเพียบพร้อมด้วยความสุขความเจริญตลอดมา
• ผลแห่งการปฏิบัติธรรม: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บรรลุธรรมขั้นสูงสุดเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงไว้ด้วย ปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นความแตกฉานในอรรถ ธรรม นิรุตติ และปฏิภาณ อีกทั้งยังเป็นผู้ที่ได้ทำกิจที่ควรทำสำเร็จแล้ว คือการบรรลุมรรคผลนิพพานตามคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือ การชี้ให้เห็นถึง อานิสงส์แห่งการทำบุญกับพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใสเพียงน้อยนิด แต่หากทำด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้า ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นปิดประตูแห่งอบายภูมิ และเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพานในที่สุด การที่พระเถระระลึกถึงบุพกรรมของตนได้นั้น ย้ำเตือนให้พุทธศาสนิกชนเห็นความสำคัญของการสั่งสมความดีและการบูชาบุคคลผู้ควรบูชา เพื่อเป็นรากฐานอันมั่นคงในการเดินทางบนหนทางแห่งความพ้นทุกข์