ปทุมเกสริยเถราปทาน

ปทุมเกสริยเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบารมีในอดีตชาติของพระปทุมเกสริยเถระ ผู้เป็นพระอรหันต์ผู้มีบารมีธรรมอันยอดเยี่ยม โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในอดีตสมัยที่ท่านยังเป็นพญาช้างมาตังคะ ซึ่งมีจิตศรัทธาเลื่อมใสในหมู่พระปัจเจกพุทธเจ้าผู้เป็นผู้ประเสริฐและปราศจากกิเลสทั้งปวง

เมื่อครั้งที่ท่านเป็นพญาช้าง ได้นำเกสรดอกบัวไปโปรยปรายเพื่อบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้าเหล่านั้น ด้วยผลบุญจากการถวายบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านเสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ตลอดหนึ่งกัป และด้วยอานิสงส์แห่งการบูชาพระพุทธเจ้านี้เอง ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาเก้าสิบเอ็ดกัปที่ผ่านมา จนกระทั่งได้มาเกิดในชาติสุดท้ายและบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในพระพุทธศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน

หัวข้อสำคัญและคุณสมบัติแห่งการบรรลุธรรมของท่านมีดังนี้:

• ผลแห่งบุญ: การบูชาผู้ที่ควรบูชาด้วยจิตที่บริสุทธิ์และเลื่อมใสศรัทธา เป็นเหตุให้ปิดประตูอบายภูมิและนำพาไปสู่สุคติภูมิ
• ความสำเร็จในการปฏิบัติ: ท่านได้บรรลุวิชชาและคุณธรรมขั้นสูง ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และ อภิญญา 6
• คำสอนหลัก: เป็นเครื่องยืนยันว่า การกระทำความดีเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่ศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อพระพุทธเจ้าหรือพระอริยบุคคล ย่อมส่งผลเป็นมหาศาล และเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพานได้ในที่สุด

พระปทุมเกสริยเถระสรุปความว่า ท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว การที่ท่านระลึกชาติและเล่าถึงอดีตของตนนั้น ก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงความอัศจรรย์แห่งผลบุญที่ท่านได้รับจากการกระทำในกาลก่อน ซึ่งเป็นแบบอย่างให้แก่พุทธบริษัทในการหมั่นสร้างบุญบารมีและมีศรัทธาที่มั่นคงในพระรัตนตรัย