สัมปสาทิกเถราปทาน

สัมปสาทิกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระผู้มีความเลื่อมใสในพระสงฆ์เป็นที่ตั้ง โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยที่ท่านยังเป็นคฤหัสถ์และได้พบกับพระสิทธัตถพุทธเจ้า ในขณะที่ท่านกำลังประสบกับความทุกข์ยากลำบากอย่างหนัก จึงได้กล่าววาจาขอที่พึ่งกับพระพุทธองค์ว่า "ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นวีรบุรุษ ข้าพระองค์ขอถวายบังคมพระองค์ ผู้หลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง ขณะนี้ข้าพระองค์กำลังประสบกับหายนะ ขอพระองค์ได้โปรดเป็นที่พึ่งให้แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด"

เมื่อพระสิทธัตถพุทธเจ้าทรงสดับคำขอของเขาแล้ว จึงทรงแสดงธรรมและแนะแนวทางในการสั่งสมบุญกุศลว่า พระสงฆ์เปรียบเสมือนมหาสมุทรที่ลึกซึ้ง เป็นเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยมและหาประมาณมิได้ การหว่านพืชคือกุศลผลบุญลงในพระสงฆ์ผู้ปราศจากกิเลสและเป็นนาบุญที่ให้ผลนับไม่ถ้วน ย่อมส่งผลให้เกิดความสุขอย่างยิ่ง พระพุทธองค์ได้ทรงอนุศาสน์ (สั่งสอน) เช่นนี้แล้วจึงเสด็จขึ้นสู่เวหาส ต่อมาไม่นาน เมื่อท่านสิ้นชีวิตลงด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระสงฆ์ จิตจึงนำพาไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต

ด้วยอานิสงส์แห่งการเลื่อมใสในพระสงฆ์ในครั้งนั้น ทำให้ท่านได้รับผลบุญที่ยิ่งใหญ่ตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังนี้:

• เสวยสุขในสวรรค์: ท่านได้เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ด้วยความเบิกบานใจตลอดกัป
• ปิดอบายภูมิ: ตลอด 94 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยรู้จักทุคติภูมิเลย
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บำเพ็ญเพียรจนบรรลุปฏิสัมภิทา 4 และวิมุตติหลุดพ้นจากอาสวกิเลสทั้งปวง ถือเป็นการทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จบริบูรณ์

เนื้อหาในพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งความเลื่อมใสในพระสงฆ์ (สังฆคุณ) ว่าเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยเกื้อหนุนให้ผู้ที่ตั้งมั่นในความศรัทธาได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นพื้นฐานสำคัญที่นำไปสู่การบรรลุธรรมในที่สุด