สโกสกโกรัณฑทายกเถราปทาน

สโกสกโกรัณฑทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการ ได้รับการยกย่องในฐานะผู้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์อันเป็นมงคลในช่วงสมัยของพระสิขีพุทธเจ้า โดยในชาติดังกล่าวนั้น ท่านได้บังเกิดเป็นผู้มีจิตเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อได้เห็นพระบาทของพระพุทธองค์ซึ่งประดับด้วยลักษณะอันเป็นมงคล จึงได้กระทำอัญชลีกรรมและถวายการบูชาด้วยดอกไม้ที่มีนามว่า "ดอกโกรัณฑะ" อันมีลักษณะเป็นพุ่ม (สโกสก) เพื่อเป็นการแสดงความเคารพสูงสุด

ผลานิสงส์จากการถวายดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้าในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ตลอดการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านได้กล่าวไว้ว่า นับตั้งแต่กัปที่ 31 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย ผลแห่งการบูชาพระบาทของพระพุทธองค์ด้วยความเลื่อมใสได้นำพาชีวิตให้ประสบแต่ความสุขในสุคติภูมิเท่านั้น
• บรรลุธรรมอันวิเศษ: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุถึงความสำเร็จสูงสุด คือการบรรลุปฏิสัมภิทา 4 และวิชชา 3 เป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส มีชีวิตอยู่ด้วยความสงบและเป็นผู้ปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึง "อานุภาพแห่งการบูชา" ที่ทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และศรัทธาที่ตั้งมั่นต่อพระรัตนตรัย แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้เพียงเล็กน้อย แต่หากกระทำด้วยความเคารพต่อพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว ย่อมมีผลมหาศาลส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นปัจจัยสำคัญที่เกื้อหนุนให้ก้าวไปสู่หนทางแห่งการหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้อย่างถาวร ตามรอยพระอรหันต์ทั้งหลายที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทำกิจแห่งพุทธศาสนาให้สำเร็จแล้ว