อัมพยาคุทายกเถราปทาน

อัมพยาคุทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่ โดยท่านได้กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญในสมัยของ พระสตรัศมีพุทธเจ้า ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เองและไม่มีใครเสมอเหมือน ในขณะที่พระองค์เสด็จออกจากสมาธิเพื่อบิณฑบาตโปรดสัตว์ ท่านในขณะนั้นเป็นเพียงคนธรรมดาได้มีโอกาสพบเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงได้ถวาย น้ำข้าวผสมมะม่วง ด้วยจิตใจที่ผ่องใสและเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง

จากผลบุญแห่งการถวายทานอันบริสุทธิ์นั้น พระเถระได้บรรยายถึงอานิสงส์ที่ท่านได้รับตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• ความสุขในสุคติภูมิ: ตลอดระยะเวลา 94 กัปป์ที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปตกในทุคติภูมิเลย ผลบุญจากการถวายน้ำข้าวผสมมะม่วงส่งผลให้ท่านเสวยแต่ความสุข
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมขั้นสูง มีความเชี่ยวชาญใน ปฏิสัมภิทา 4 และสามารถทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จอย่างสมบูรณ์

คำสอนหลักและบทสรุป: เนื้อหาในพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งการให้ทาน (ทานบารมี) โดยเฉพาะการถวายทานแก่พระอริยบุคคลด้วยจิตที่เลื่อมใสบริสุทธิ์ แม้จะเป็นเพียงการถวายน้ำข้าวผสมมะม่วง แต่ด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์และเนื้อนาบุญอันเลิศ ย่อมส่งผลให้ผู้ทำบุญได้รับอานิสงส์มหาศาล ทั้งในด้านความสุขในภพภูมิที่ไปเกิดและการบรรลุมรรคผลนิพพานในที่สุด การที่พระเถระสามารถกล่าวถึงอดีตชาติและผลบุญที่ได้รับเป็นการยืนยันถึง กฎแห่งกรรม ที่ว่าทำดีได้ดีและผลแห่งบุญนั้นยั่งยืนยาวนาน