มันทารวปุปผิยเถราปทาน

มันทารวปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการ ได้รับการยกย่องจากการบำเพ็ญบุญด้วยการถวายดอกไม้ทิพย์แก่พระพุทธเจ้าในอดีตชาติ ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลในสังสารวัฏจนกระทั่งบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในที่สุด

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อพระเถระระลึกชาติได้ว่า ในกาลครั้งหนึ่งเมื่อครั้งยังเป็นมานพหนุ่มนามว่า มังคลมานพ ท่านได้เดินทางจากดาวดึงส์เทวโลก ลงมายังโลกมนุษย์และพบกับ พระวิปัสสีพุทธเจ้า ผู้เป็นมหาฤาษีที่กำลังประทับนั่งเข้าสมาธิอยู่ ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงถือเอา ดอกมันทารพ (ดอกไม้ทิพย์) นำไปวางประดิษฐานไว้บนพระเศียรของพระพุทธองค์ และได้เฝ้าประคองดอกไม้นั้นไว้ตลอดระยะเวลา 7 วัน ก่อนที่จะกลับคืนสู่เทวโลกตามเดิม

ผลานิสงส์จากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: นับตั้งแต่กัปที่ 91 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขอยู่ในสุคติภูมิเท่านั้น
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายท่านได้สั่งสมบารมีจนถึงพร้อม บรรลุคุณวิเศษ ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6
• ความสำเร็จในคำสอน: ท่านสามารถทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จสมบูรณ์ เป็นพระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์จากกิเลสทั้งปวง

โดยสรุป พระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการทำบุญกับพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นการกระทำเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่หากทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และเลื่อมใสอย่างสูงสุด ย่อมเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้บรรลุถึงความเป็นผู้พ้นทุกข์ในที่สุด