เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน

เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการ ซึ่งได้กล่าวถึงผลานิสงส์อันยิ่งใหญ่จากการถวายดอกไม้บูชาแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า โดยพระเถระได้ย้อนระลึกชาติไปในกัปที่ 65 นับจากกัปปัจจุบัน ในครั้งนั้นท่านได้พบกับพระปัจเจกพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ซึ่งกำลังบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ ณ หุบเขา ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงได้นำดอกจำปาหนึ่งดอกเข้าไปน้อมถวายด้วยการประคองด้วยมือทั้งสองข้างด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

ผลบุญจากการถวายดอกไม้เพียงดอกเดียวนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิหรือทุคติเลยตลอดกัปที่ผ่านมา
• ความสมบูรณ์พร้อม: การบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า (หรือพระปัจเจกพุทธเจ้า) เป็นเหตุให้ได้รับความสุขและความเจริญในภพภูมิต่างๆ
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงไว้ด้วยปฏิสัมภิทา 4 ประการ และได้ทำกิจแห่งพระพุทธศาสนาจนสำเร็จบริบูรณ์

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นถึง อานุภาพของการทำบุญด้วยจิตที่บริสุทธิ์ แม้จะเป็นเพียงวัตถุทานเล็กน้อยอย่างดอกไม้เพียงดอกเดียว แต่หากน้อมถวายด้วยความเลื่อมใสศรัทธาต่อผู้ที่ควรแก่การบูชา (พระอริยบุคคล) บุญนั้นย่อมส่งผลให้ชีวิตประสบความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนกระทั่งบรรลุถึงความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงในที่สุด