โพธิวันทกเถราปทาน

เนื้อหาในโพธิวันทกเถราปทาน เป็นการกล่าวถึงการบำเพ็ญบุญบารมีของพระเถระรูปหนึ่งในอดีตชาติ ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านได้รับผลบุญมหาศาลจนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาติปัจจุบัน โดยมีใจความสำคัญคือการแสดงความเคารพต่อต้นไม้ที่เป็นมิ่งขวัญของพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อท่านได้พบเห็นต้นปาริฉัตร (หรือต้นไม้ที่เป็นสัญลักษณ์แทนพระพุทธเจ้า) ในอดีตชาติ ท่านจึงเกิดความเลื่อมใสและแสดงความเคารพด้วยการห่มผ้าเฉวียงบ่า ประนมมือไหว้ด้วยความนอบน้อม โดยในขณะที่ไหว้ต้นไม้นั้น ท่านได้น้อมจิตระลึกถึงพระคุณของพระวิปัสสีพุทธเจ้า ผู้เป็นศาสดาผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลก ผู้เปี่ยมด้วยพระมหากรุณาธิคุณและพระปัญญาธิคุณประดุจมหาสมุทร ท่านได้วางใจเสมือนว่าได้เข้าเฝ้ากราบไหว้พระพุทธองค์ต่อหน้าด้วยตนเอง

ผลจากการกระทำดังกล่าวในอดีตชาติ ซึ่งย้อนไปถึง 91 กัปที่แล้ว ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• สุคติภูมิ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ
• ปัญญาบารมี: ท่านได้บรรลุปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นความแตกฉานในธรรมอย่างลึกซึ้ง
• วิมุตติและอภิญญา: ท่านบรรลุวิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ทำให้ท่านเป็นผู้บริสุทธิ์หมดจดจากอาสวกิเลสทั้งปวง
• ความสำเร็จในธรรม: ท่านสามารถทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จลุล่วงด้วยการบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในที่สุด

สรุปได้ว่าเนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงอานุภาพแห่งจิตที่เลื่อมใส แม้จะเป็นเพียงการกราบไหว้สิ่งที่แทนองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่หากกระทำด้วยความเคารพสูงสุด ย่อมเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาบุคคลไปสู่ความพ้นทุกข์และบรรลุธรรมชั้นสูงได้ในอนาคตกาล