มหากัปปินเถราปทาน

มหากัปปินเถraปทาน เป็นบันทึกประวัติและผลบุญแห่งการบำเพ็ญบารมีของ พระมหากัปปินเถระ พระอัครสาวกผู้เลิศในทางเป็น ผู้โอวาทสั่งสอนภิกษุ โดยท่านได้เริ่มต้นสร้างสมบารมีในอดีตชาติ ย้อนไปในยุคของพระปทุมุตตระพุทธเจ้า ครั้งที่ท่านเกิดเป็นข้าราชการตุลาการ (akkhadasso) ณ นครหงสาวดี ได้มีโอกาสฟังธรรมจากพระพุทธองค์ เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงได้นิมนต์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพร้อมด้วยพระสงฆ์สาวกมาถวายภัตตาหาร และตั้งความปรารถนาไว้ว่าขอให้ได้เป็นสาวกผู้เลิศในพระศาสนาของพระพุทธเจ้าพระองค์ใดพระองค์หนึ่งในอนาคต

พระปทุมุตตระพุทธเจ้าทรงพยากรณ์ว่า ในกัปที่แสนจากนี้ไป จะมีพระพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นทรงนามว่า พระโคตมพุทธเจ้า และท่านจะได้เป็นบุตรธิดาในธรรม ทรงนามว่า พระกัปปินะ นับแต่นั้นมา ท่านได้สั่งสมบุญกุศล เวียนว่ายตายเกิดในสุคติภพทั้งมนุษย์และเทวดา เคยเกิดเป็นพระราชกุมารนามว่ากัปปินะ และได้บำเพ็ญทานบารมี เช่น การอุปัฏฐากพระปัจเจกพุทธเจ้าถึง 5 พระองค์

ในชาติปัจจุบัน ท่านได้ออกบวชด้วยความเบื่อหน่ายในฆราวาสวิสัย หลังจากได้ยินข่าวการอุบัติขึ้นของพระพุทธเจ้า ท่านพร้อมด้วยเหล่าอำมาตย์ได้เดินทางข้ามแม่น้ำอันเชี่ยวกราดด้วยอานุภาพแห่งสัจจวาจา ได้เข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ เชตวันมหาวิหาร และทูลขออุปสมบท พระพุทธองค์ทรงประทานบทโอวาทและอุปสมบทให้ จนกระทั่งท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส

สรุปสาระสำคัญและหลักธรรมเด่นจากประวัติของท่าน ได้แก่:

• อานุภาพแห่งศรัทธาและการถวายทาน: การได้บูชาพระพุทธเจ้าและพระสงฆ์ด้วยจิตที่เลื่อมใสย่อมส่งผลให้ไปสู่สุคติและนำพาไปสู่ความพ้นทุกข์ในที่สุด
• ความเด็ดเดี่ยวในการสละฆราวาส: การเห็นโทษภัยในวัฏสงสารและมุ่งสู่การบรรลุธรรม
• ความตั้งมั่นในพระศาสนา: การปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธองค์จนบรรลุคุณวิเศษขั้นสูง คือปฏิสัมภิทา 4 และวิโมกข์ 8