ปุพพัณหสูตร

ปุพพัณหสูตร (AN3.155) แสดงให้เห็นถึงแก่นแท้ของความดีงามและโชคดี โดยชี้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากฤกษ์ยามภายนอก ดวงดาว หรือเวลาที่กำหนดไว้ แต่มาจากการกระทำของบุคคลเอง พระสูตรนี้สอนว่า สัตว์ทั้งหลายที่กระทำกรรมดีด้วยกาย วาจา ใจ ในช่วงเช้า ก็จะมีเวลาเช้าที่ดีงาม ผู้ที่กระทำกรรมดีในช่วงกลางวัน ก็จะมีช่วงกลางวันที่ดีงาม และผู้ที่กระทำกรรมดีในช่วงเย็น ก็จะมีช่วงเย็นที่ดีงามเช่นกัน สรุปคือ ความดีงามที่แท้จริงในแต่ละช่วงเวลาของวัน ขึ้นอยู่กับคุณภาพของการกระทำของแต่ละบุคคล

พระพุทธองค์ทรงย้ำว่า ฤกษ์ดี ยามดี รุ่งอรุณดี การลุกขึ้นดี ขณะดี และครู่ยามดี แท้จริงแล้วเกิดขึ้นกับนักบวชผู้ประพฤติดีปฏิบัติชอบ เมื่อบุคคลนั้นมีกรรมดีเป็นที่ตั้ง ซึ่งหมายความว่า สิ่งที่เป็นมงคลทั้งปวงนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นมาเองโดยปราศจากเหตุปัจจัย แต่เกิดจากการที่ผู้ปฏิบัติธรรมตั้งใจกระทำความดีอยู่เสมอ ดังนั้น การมุ่งเน้นที่การพัฒนาตนเองและสร้างกรรมดี จึงเป็นหนทางสู่การประสบพบเจอแต่สิ่งอันเป็นมงคลในชีวิต

พระสูตรนี้ยังได้กล่าวถึงกรรมที่เป็นมงคล ซึ่งเป็นรากฐานของความเจริญรุ่งเรือง โดยแบ่งเป็น:

• กายกรรมที่เป็นมงคล (การกระทำทางกายที่บริสุทธิ์ดีงาม)
• วจีกรรมที่เป็นมงคล (การพูดจาที่เป็นประโยชน์ ไม่เบียดเบียน)
• มโนกรรมที่เป็นมงคล (การคิดนึกที่ดีงาม ปราศจากอกุศล)
• ความตั้งใจที่เป็นมงคล (เจตนาหรือปณิธานที่บริสุทธิ์)

สุดท้ายนี้ ขอให้ท่านและหมู่ญาติทั้งหลาย จงมีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุขโดยทั่วกัน