สีวถิกสูตร

สีวถิกสูตร (Aṅguttara Nikāya 5.249) เป็นพระสูตรที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงเปรียบเทียบ "ป่าช้า" (สิวัถิกา) เข้ากับ "บุคคลผู้ประพฤติชั่ว" ที่มีโทษ 5 ประการ เพื่อให้ภิกษุทั้งหลายได้เห็นถึงความน่ารังเกียจและโทษภัยของการกระทำทุจริต โดยทรงจำแนกโทษ 5 ประการของป่าช้าที่นำมาเปรียบเทียบกับบุคคลไว้ดังนี้

• ความเป็นของไม่สะอาด (อสูจิ): ป่าช้าเต็มไปด้วยซากศพที่สกปรกฉันใด บุคคลผู้ประพฤติทุจริตด้วยกาย วาจา และใจ ก็มีความประพฤติที่สกปรกไม่น่าเข้าใกล้ฉันนั้น
• ความมีกลิ่นเหม็น (ทุกฺคันธา): ป่าช้ามีกลิ่นเหม็นฟุ้งไปฉันใด บุคคลผู้ทุจริตย่อมมีชื่อเสียงในทางเสื่อมเสียและกิตติศัพท์อันชั่วร้ายฟุ้งขจรไปฉันนั้น
• ความน่าสะพรึงกลัว (สปฺปฏิภยา): ป่าช้าเป็นสถานที่น่ากลัวฉันใด เพื่อนพรหมจรรย์ผู้มีศีลย่อมหลีกหนีไกลจากบุคคลผู้ทุจริตนั้นฉันนั้น
• ความเป็นที่อยู่ของสัตว์ร้ายและอมนุษย์ (วาฬานํ อมนุสฺสานํ อาวาสอ): ป่าช้าเป็นที่อาศัยของสัตว์ดุร้ายฉันใด บุคคลผู้ทุจริตย่อมคบหาและคลุกคลีอยู่ร่วมกับบุคคลที่มีศีลเสมอกัน (คนพาลด้วยกัน) ฉันนั้น
• ความเป็นที่ร้องไห้เสียใจของคนหมู่มาก (พหุโน จนสฺส อารอทนา): ป่าช้าเป็นที่โศกเศร้าของมหาชนฉันใด เพื่อนพรหมจรรย์ผู้มีศีลเมื่อมาเห็นบุคคลผู้ทุจริต ย่อมเกิดความทุกข์ใจและระอาใจที่ต้องมาอยู่ร่วมกันฉันนั้น

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นว่า บุคคลผู้ประกอบด้วยกายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริต เปรียบเสมือนป่าช้าที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ น่ารังเกียจ และนำความทุกข์เดือดร้อนมาสู่ตนและผู้คนรอบข้าง พระพุทธองค์จึงทรงมุ่งเน้นให้พุทธบริษัทละเว้นจากความชั่วและประพฤติปฏิบัติแต่ความสุจริตเพื่อความงดงามในชีวิตพรหมจรรย์