กินติสูตร

กินติสูตร (MN 103) ในมัชฌิมนิกาย เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ป่าชัฏ สถานที่บวงสรวงพลี เขตเมืองกุสินารา ได้ตรัสถามภิกษุทั้งหลายถึงความคิดเห็นที่มีต่อพระองค์ว่า ทรงแสดงธรรมไปเพื่อประโยชน์ส่วนตน เช่น เพื่อจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ หรือเพื่อภพน้อยภพใหญ่หรือไม่

ภิกษุทั้งหลายได้กราบทูลตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า พวกเขาไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น แต่มีความเห็นว่าพระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมด้วยความเอ็นดู แสวงหาประโยชน์เกื้อกูล และอาศัยความอนุเคราะห์แก่หมู่ภิกษุ. พระพุทธองค์จึงตรัสยืนยันว่าสิ่งที่พระองค์แสดงนั้นเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ภิกษุทั้งหลายจริง และได้ทรงเตือนให้ภิกษุทั้งปวงพึงพร้อมเพรียงกัน ร่วมใจกัน ไม่วิวาทกัน ศึกษาอยู่ในธรรมที่ได้ทรงแสดงแล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง เช่น โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ อันได้แก่ สติปัฏฐาน ๔, สัมมัปปธาน ๔, อิทธิบาท ๔, อินทรีย์ ๕, พละ ๕, โพชฌงค์ ๗ และอริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นต้น

หัวใจสำคัญของสูตรนี้คือคำแนะนำในการปฏิบัติต่อกันและกันเมื่อเกิดความเห็นต่างในธรรม. หากภิกษุมีความเห็นต่างกันทั้งอรรถะ (ความหมาย) และพยัญชนะ (ถ้อยคำ) ควรเข้าหาภิกษุที่อ่อนน้อมกว่าเพื่อทำความเข้าใจและไม่ให้เกิดการวิวาทกัน โดยระลึกไว้ว่าสิ่งที่เข้าใจผิดก็คือผิด. หากเห็นต่างกันเฉพาะพยัญชนะ แต่ความหมายตรงกัน ก็ให้เข้าใจว่าพยัญชนะเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ควรนำมาเป็นเหตุแห่งการวิวาท. แต่ถ้าเห็นต่างกันเฉพาะอรรถะ แต่พยัญชนะตรงกัน ก็ต้องพิจารณาอย่างจริงจังว่าความต่างนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ควรปรึกษาธรรมและวินัย เพื่อแก้ไขสิ่งที่เข้าใจผิดและยืนยันสิ่งที่เข้าใจถูก เพื่อรักษาความสามัคคีในหมู่สงฆ์.