With Migasālā
มิคสาลาสูตร เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยเรื่องการไม่ด่วนตัดสินบุคคลเพียงเพราะพฤติกรรมภายนอก โดยมีเหตุการณ์เริ่มต้นเมื่ออุบาสิกามิคสาลาเกิดความสงสัยว่า เหตุใดพระพุทธองค์จึงพยากรณ์ว่าบิดาของนาง (ผู้ครองตนเป็นโสด) และอาของนาง (ผู้ครองเรือนมีครอบครัว) ทั้งสองคนต่างไปเกิดในสถานะเดียวกันคือ "สกทาคามี" ในหมู่เทพชั้นดุสิต ทั้งที่ทั้งคู่มีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นางจึงตั้งคำถามว่าเหตุใดผู้ประพฤติพรหมจรรย์และผู้ไม่ประพฤติพรหมจรรย์จึงมีจุดหมายปลายทางไม่ต่างกัน
เมื่อพระอานนท์นำความไปกราบทูล พระพุทธองค์ได้ทรงตำหนิมิคสาลาว่าเป็นผู้มีปัญญาตื้นเขินและไม่ควรตัดสินบุคคลด้วยพฤติกรรมเพียงด้านเดียว พร้อมทั้งแสดงหลักธรรมสำคัญว่า การพยากรณ์บุคคลเป็นเรื่องของพระตถาคตหรือผู้ที่มีสติปัญญาเสมอกันเท่านั้น เพราะบุคคลในโลกมีความละเอียดลึกซึ้งแตกต่างกัน โดยทรงแบ่งบุคคลเป็น 10 ประเภทตามคุณสมบัติพื้นฐาน 5 ประการ ดังนี้:
พระพุทธองค์ทรงสอนว่า บุคคลที่มีความบกพร่องในพฤติกรรมภายนอก แต่มีความเข้าใจในเรื่องความหลุดพ้นทางจิตและปัญญา (ได้รับอานิสงส์จากกระแสแห่งธรรม) ย่อมประเสริฐกว่าผู้ที่รักษาพฤติกรรมภายนอกไว้ได้แต่ไร้ปัญญา การตัดสินผู้อื่นเพียงผิวเผินจึงมีแต่จะนำมาซึ่งความเสียหายแก่ตนเอง ธรรมะคือกระแสแห่งความหลุดพ้น ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ตัดสินระดับภูมิธรรมของบุคคล มากกว่าเพียงแค่การประพฤติปฏิบัติทางกายภาพแต่เพียงอย่างเดียว
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับมิคสาลาสูตร