พระธรรมบทข้อที่ 351-352 กล่าวถึงสภาวะของพระอรหันต์ผู้เป็น "ผู้ถึงที่สุด" (นิฏฐังคะโต) ซึ่งบรรลุถึงความสิ้นสุดแห่งวัฏสงสารและปราศจากความสะดุ้งกลัว โดยมีเนื้อความสำคัญที่ชี้ให้เห็นถึงความหลุดพ้นจากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง ดังนี้
หัวใจสำคัญของพระธรรมบทสองข้อนี้คือการยกย่องบุคคลที่เข้าถึงจุดหมายปลายทางของชีวิต คือการสิ้นกิเลส ซึ่งสรุปประเด็นหลักได้ดังนี้:
นอกจากนี้ พระพุทธองค์ยังทรงเปรียบเทียบว่า ผู้ที่ถึงความสิ้นสุดแห่งกิเลสนี้ ย่อมเป็นผู้ที่ "กำจัดความถือมั่น" ได้สำเร็จ ท่านเหล่านั้นจึงไม่มีความหวาดกลัวต่อสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นมัจจุราชหรือภัยพิบัติใดๆ เพราะได้ทำลายเหตุแห่งการเกิดและความตายลงได้แล้วอย่างสิ้นเชิง
สรุปโดยรวมคือ พระธรรมบททั้งสองข้อนี้เป็นเครื่องเตือนใจถึงเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา นั่นคือการฝึกฝนจิตจนกระทั่งถึงสภาวะที่ "ไม่มีความสะดุ้งกลัว" และการตัดกิเลสที่ผูกมัดใจให้ขาดสะบั้น เพื่อมุ่งหน้าสู่ความหลุดพ้นอันเป็นบรมสุข ซึ่งเป็นวิถีทางที่พระพุทธองค์ทรงยกย่องว่าเป็นวิถีแห่ง "ผู้ประเสริฐ" อย่างแท้จริง
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับมารวัตถุ