เรื่องมีอยู่ว่า พระปิลินทวัจฉเถระ เป็นพระอรหันต์ผู้มีฤทธิ์มาก แต่ท่านมักจะมีนิสัยติดปากในการเรียกผู้อื่นด้วยคำว่า "คนถ่อย" (วสโล) มาตั้งแต่อดีตชาติที่เคยเกิดเป็นพราหมณ์ แม้ท่านจะไม่ได้มีความโกรธเคืองในใจ แต่เหล่าภิกษุรูปอื่นไม่เข้าใจและคิดว่าท่านดูหมิ่นผู้อื่น จึงนำความไปกราบทูลพระพุทธเจ้า
พระพุทธองค์ทรงทราบด้วยญาณว่าท่านไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เป็นนิสัยที่แก้ไม่ได้เพราะวาสนาเดิม จึงทรงตรัสสอนให้ภิกษุทั้งหลายเข้าใจถึงที่มาของนิสัยนี้ และทรงแสดงพระธรรมเทศนาเกี่ยวกับลักษณะของบุคคลที่เรียกว่าเป็น "พราหมณ์" โดยแท้จริง โดยสรุปประเด็นสำคัญได้ดังนี้ครับ:
ท้ายที่สุด พระพุทธองค์ทรงสรุปว่า ผู้ใดที่ไม่มีความโกรธ มีวัตรปฏิบัติอันงาม สำรวมตน และมีความรู้แจ้งในธรรม ผู้นั้นแลคือ พราหมณ์ ที่ควรค่าแก่การยกย่อง เรื่องนี้สอนให้เห็นว่า แม้ในอดีตเราจะมีนิสัยที่ยากจะแก้ไขเพียงใด แต่เมื่อบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์แล้ว จิตใจย่อมบริสุทธิ์ และการปฏิบัติธรรมย่อมทำให้เราเหนือกว่าคำนิยามทางชาติกำเนิดทั้งปวงครับ
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับปิลินทวัจฉเถรวัตถุ