ทานสูตร

พระสูตรนี้ (อิติวุตตกะ 98) ว่าด้วยเรื่อง "ทาน" โดยพระพุทธองค์ทรงเปรียบเทียบการให้ระหว่าง "อามิสทาน" (การให้สิ่งของ) และ "ธรรมทาน" (การให้ความรู้หรือหลักธรรม) เพื่อชี้ให้เห็นถึงความประณีตและผลานิสงส์ที่แตกต่างกัน โดยมีใจความสำคัญดังนี้

• การให้ (Gift): การให้ธรรมทานถือเป็นทานที่เลิศและประเสริฐกว่าการให้อามิสทาน
• การแบ่งปัน (Sharing): การแบ่งปันธรรมะถือเป็นการแบ่งปันที่ประเสริฐกว่าการแบ่งปันสิ่งของทั่วไป
• การอนุเคราะห์ (Support): การอนุเคราะห์ด้วยหลักธรรมถือเป็นการสนับสนุนที่ยั่งยืนกว่าการอนุเคราะห์ด้วยปัจจัยทางกายภาพ

พระพุทธองค์ทรงสรุปด้วยคาถาธรรมภาษิตว่า ธรรมทาน คือการให้ที่สูงสุดและได้รับการยกย่องจากพระอริยเจ้า ผู้มีปัญญาและมีความเลื่อมใสในพระธรรมวินัยย่อมเห็นคุณค่าของการให้ที่เหมาะสมตามกาลเวลา การให้ธรรมะไม่เพียงแต่เป็นกุศลอันยิ่งใหญ่ แต่ยังช่วยขัดเกลาจิตใจของผู้ให้และผู้รับให้บริสุทธิ์ นำไปสู่ "เป้าหมายสูงสุด" คือความหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง ดังนั้น ผู้ที่ปฏิบัติธรรมและเผยแผ่ธรรมะด้วยความตั้งใจจริง จึงถือเป็นผู้ที่กำลังสั่งสมบุญบารมีที่ส่งผลดีที่สุดทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น