ทัททัลลวิมาน

ทัททัลลวิมาน เป็นพระสูตรในขุททกนิกาย ที่แสดงถึงอานิสงส์อันไพศาลของการทำสังฆทาน ผ่านบทสนทนาระหว่างเทพธิดาสองพี่น้อง คือ นางภัททาเทพธิดา (ผู้พี่) และนางสุภัททาเทพธิดา (ผู้น้อง) ตลอดจนการสนทนากับท้าวสักกเทวราช

ใจความสำคัญของเรื่องเริ่มต้นจากนางภัททาผู้ไปเกิดเป็นบริจาริกาของท้าวสักกะ ได้พบกับนางสุภัททาผู้น้องซึ่งมาเกิดเป็นเทพธิดาในสวรรค์ชั้นนิมมานรดี แต่นางสุภัททากลับมีรัศมีและยศ รุ่งโรจน์โดดเด่นกว่า แม้ว่าในชาติก่อนนางภัททาจะเคยทำบุญให้ทานแก่พระภิกษุเป็นรายบุคคล (ปาฏิบุคลิกทาน) ในปริมาณที่มากกว่าก็ตาม นางสุภัททาจึงอธิบายว่า ตนได้ถวายทานโดยมุ่งตรงต่อสงฆ์ (สังฆทาน) ตามคำแนะนำของพระเรวตเถระ ซึ่งเป็นการถวายใน ทักขิไณยบุคคล หรือพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบและตั้งมั่นในไตรสิกขา ทำให้ทานนั้นมีผลบุญมากจนประมาณมิได้ เปรียบเสมือนมหาสมุทรที่ยากจะคาดคะเนปริมาณน้ำได้

เมื่อท้าวสักกเทวราชทรงทราบเรื่องดังกล่าว จึงได้นำความไปทูลถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ได้ทรงยืนยันและสรรเสริญอานิสงส์ของการถวายสังฆทานว่า เป็นทานที่ยอดเยี่ยม เป็นประมุขของผู้หวังบุญ และเป็นนาบุญอันประเสริฐของโลก ชายหรือหญิงผู้ใดระลึกถึงบุญกุศลนี้ได้ กำจัดความตระหนี่พร้อมทั้งรากเหง้า ย่อมเป็นผู้ที่บัณฑิตไม่ติเตียน และได้ไปบังเกิดในสุคติโลกสวรรค์

สรุปหลักธรรมคำสอนสำคัญจากทัททัลลวิมาน มีดังนี้:

• อานิสงส์แห่งสังฆทาน: การถวายทานที่มุ่งอุทิศให้แก่สงฆ์ ย่อมมีผลบุญมากกว่าการถวายแก่บุคคลเฉพาะเจาะจง (ปาฏิบุคลิกทาน) อย่างเทียบกันไม่ได้
• เนื้อนาบุญอันเลิศ: พระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบตามอริยมรรค เป็นเขตบุญอันไพศาล เปรียบเสมือนมหาสมุทร
• การละความตระหนี่: ผู้ที่ทำทานโดยปราศจากความตระหนี่และมุ่งตรงต่อสงฆ์ ย่อมเข้าถึงแดนสวรรค์และความสุขอันไพบูลย์