ปาริจฉัตตกวิมาน

ปาริจฉัตตกวิมาน เป็นพระสูตรในขุททกนิกาย วิมานวัตถุ ที่แสดงถึงผลบุญอันยิ่งใหญ่ของการทำกุศลกรรมถวายแด่พระพุทธเจ้า โดยมีเหตุการณ์เริ่มต้นเมื่อพระมหาโมคคัลลานเถระได้ขึ้นไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และพบกับเทพธิดาผู้มีอานุภาพมากนางหนึ่งกำลังรื่นเริงบันเทิงใจอยู่ พร้อมกับมีทิพย์สมบัติอันน่าอัศจรรย์

พระมหาโมคคัลลานเถระจึงได้สอบถามถึงสาเหตุแห่งบุญกรรมที่ทำให้เทพธิดานั้นได้รับผลลัพธ์อันเลอเลิศ ซึ่งเทพธิดาได้เมตตาเล่าเรื่องราวในอดีตชาติให้ฟังว่า:

• การทำบุญในอดีต: เมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์ นางเป็นเพียงหญิงหาฟืนในกรุงสาวัตถี วันหนึ่งได้เห็นพระพุทธเจ้าเสด็จมาประทับนั่ง ณ ปะรำพิธีที่อุบาสิกาจัดขึ้น
• การถวายบูชา: นางเกิดจิตเลื่อมใสอย่างยิ่ง จึงได้นำดอกอโศกที่มีเกสรงามเลื่อมประภัสสรและมีกลิ่นหอมฟุ้ง ซึ่งเก็บมาจากนันทนวัน มาปูลาดเป็นเครื่องลาดโดยรอบอาสนะที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่ พร้อมกับทำประทักษิณ
• ผลแห่งกรรมดี: ด้วยอานุภาพแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกอโศกนั้น เมื่อนางเสียชีวิตลงจึงได้มาบังเกิดในเทวโลก มีวิมานทิพย์ นางอัปสรหนึ่งพันเป็นบริวาร ได้เสวยสุข มีอวัยวะและเครื่องประดับที่ส่งกลิ่นหอมและเสียงดนตรีอันไพเราะ ปราศจากความโศกและไม่มีโรคภัย

คำสอนหลักจากพระสูตรนี้: แสดงให้เห็นว่า การทำบุญกุศลแม้จะเป็นทานวัตถุเพียงเล็กน้อย เช่น การบูชาด้วยดอกไม้ ด้วยจิตใจที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อพระพุทธเจ้า ย่อมส่งผลให้ได้รับความสุข ความเจริญ และทิพย์สมบัติอันไพศาลในโลกหน้าอย่างแน่นอน