เรวตีวิมาน

เรวตีวิมาน เป็นพระสูตรในขุททกนิกาย พระไตรปิฎก ที่แสดงให้เห็นถึงวิบากกรรมอันเผ็ดร้อนของบุคคลผู้ตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ยอมให้ทาน และชอบกล่าวคำหลอกลวงบริภาษผู้มีศีล ตรงกันข้ามกับผู้มีศรัทธาและบำเพ็ญทานบารมีซึ่งจะได้รับผลบุญตอบแทนอย่างงดงามในสุคติโลกสวรรค์

ใจความสำคัญของเรื่องราวสรุปได้ดังนี้:

• นันทิยอุบาสกผู้ใจบุญ: ในอดีต ณ กรุงพาราณสี มีอุบาสกชื่อนันทิยะ เป็นผู้มีศรัทธา สร้างศาลาและถวายมหาทานแก่พระสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข ผลบุญนี้ทำให้วิมานทิพย์อันโอฬารบังเกิดรอท่าเขาแล้วในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ตั้งแต่เขายังมีชีวิตอยู่
• นางเรวดีภรรยาผู้ตระหนี่: นางเรวดีภรรยาของนันทิยะ เป็นคนตระหนี่ ไม่ยินดีในการให้ทาน แถมยังเคยหลอกลวงและด่าว่าบริภาษสมณพราหมณ์ เมื่อนางทำกาละ (เสียชีวิต) จึงถูกยักษ์และนิรยบาลจับโยนลงสู่อุสสทนรก (สังสวกะนรก) ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
• ความทุกข์ทรมานในนรก: นางเรวดีได้เห็นวิมานอันรุ่งโรจน์ของสามีและปรารถนาจะเสวยสุขในนั้น แต่ถูกปฏิเสธเพราะตนเองไม่ได้สร้างบุญกุศลไว้ นางต้องทนรับผลกรรม ถูกตัดมือ เท้า หู จมูก และถูกฝูงกาเหล็กจิกกินเนื้อด้วยความเจ็บปวด พร้อมทั้งกล่าวคำคร่ำครวญและสำนึกผิดในสิ่งที่ได้ทำลงไป

คำสอนหลักของพระสูตร: พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเปรียบเทียบว่า "บุญทั้งหลายย่อมต้อนรับบุคคลผู้ทำบุญ ผู้ไปจากโลกนี้สู่โลกอื่น เหมือนญาติต้อนรับญาติที่รักผู้กลับมา" พระสูตรนี้จึงสอนให้พุทธศาสนิกชนเป็นผู้ไม่ประมาท หมั่นสร้างกุศล ให้ทาน รักษาศีล และสำรวมระวังในกาย วาจา ใจ เพื่อความสุขความเจริญทั้งในโลกนี้และโลกหน้า