ภิกขาทายกวิมาน

ภิกขาทายกวิมาน (ว่าด้วยผลบุญที่เกิดจากการถวายภิกษา) ปรากฏอยู่ในขุททกนิกาย วิมานวัตถุ โดยเป็นเรื่องราวที่พระมหาโมคคัลลานะเถระได้มีโอกาสสนทนากับเทพบุตรตนหนึ่งบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ซึ่งมีวิมานอันรุ่งเรืองและมีทิพยสมบัติวิจิตรตระการตา ท่านจึงได้สอบถามถึงเหตุแห่งบุญที่ทำให้เทพบุตรท่านนี้ได้รับผลบุญอันเป็นเลิศเช่นนี้

เทพบุตรได้กล่าวตอบด้วยความปีติยินดีว่า ในอดีตชาติเมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์ ตนเป็นคนยากจนเข็ญใจ มีอาชีพรับจ้างทั่วไป วันหนึ่งขณะที่กำลังเดินทางไปทำงาน ได้พบกับพระสารีบุตรเถระผู้เพิ่งออกจากนิโรธสมาบัติและกำลังออกบิณฑบาต ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง แม้ตนจะมีอาหารเพียงน้อยนิดคือขนมกุมมาส (ขนมแป้งปิ้ง) เพียงชิ้นเดียว ก็ได้ตัดสินใจนำมาถวายแด่พระเถระด้วยความเคารพโดยไม่หวงแหน

ผลจากการถวายทานเพียงน้อยนิดแต่ทำด้วยใจที่บริสุทธิ์และถูกเนื้อนาบุญที่ยอดเยี่ยม ส่งผลให้เทพบุตรท่านนี้ได้รับอานิสงส์มหาศาล ดังนี้:

• ความมั่งคั่งในทิพย์สมบัติ: เมื่อสิ้นชีวิตลงได้ไปอุบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีวิมานที่สว่างไสวรุ่งเรืองไปทั่วทิศ
• รัศมีกายอันงดงาม: มีกายทิพย์ที่เปล่งประกาย รัศมีสว่างไสวไปทั่วสวรรค์
• ทิพยสุข: ได้เสวยทิพยสมบัติอันประณีต เพียบพร้อมด้วยกามคุณและบริวารแวดล้อม

พระสูตรนี้เป็นเครื่องยืนยันถึง "อานิสงส์แห่งการให้" ที่ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณของวัตถุทาน แต่สำคัญที่ความเลื่อมใสของใจและความบริสุทธิ์ของเนื้อนาบุญ แม้จะเป็นเพียงการถวายภิกษาหารเพียงเล็กน้อย หากทำด้วยความศรัทธาอย่างสูงสุด ก็สามารถส่งผลให้ผู้ให้เข้าถึงความสุขที่ยิ่งใหญ่ในสุคติโลกสวรรค์ได้