นันทาเปติวัตถุ

นันทาเปติวัตถุ (ขุททกนิกาย พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 26) เป็นเรื่องราวที่พระมหาโมคคัลลานเถระได้มีโอกาสสนทนากับนางเปรตตนหนึ่งในระหว่างทางที่ท่านลงจากเขาคิชฌกูฏ โดยนางเปรตตนนี้มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจาย และถูกฝูงแมลงวันรุมตอมอยู่ตลอดเวลา

เมื่อพระเถระสอบถามถึงเหตุแห่งการมาเกิดในภพภูมิที่ทุกข์ทรมานเช่นนี้ นางเปรตจึงได้เปิดเผยถึงกรรมในอดีตของตนว่า ในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ในเมืองราชคฤห์ นางเป็นหญิงที่มีความริษยาอย่างรุนแรง โดยเฉพาะความหึงหวงที่มีต่อสามี นางได้กระทำสิ่งที่ไม่เป็นกุศลไว้ดังนี้:

• นางมีความริษยาต่อภรรยาอีกคนของสามีอย่างรุนแรง
• นางได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมและอุบายอันเป็นบาป วางแผนกำจัดอีกฝ่ายหนึ่ง
• นางอาศัยความโกรธเป็นที่ตั้งในการก่อกรรมทำเข็ญเพื่อสนองตัณหาของตนเอง

ด้วยผลแห่งบาปกรรมจากการเบียดเบียนผู้อื่นด้วยความริษยาและจิตใจที่เศร้าหมอง เมื่อสิ้นชีวิตลงจึงต้องไปเกิดในเปตวิสัย เสวยทุกข์ทรมานเป็นเวลายาวนาน ทั้งความหิวโหยและความเจ็บปวดจากร่างกายที่เน่าเปื่อยตามวิบากกรรมที่ตนได้ก่อไว้ นางเปรตยังได้กล่าวเตือนด้วยความสำนึกผิดว่า การกระทำบาปเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่มืดบอดนั้น ส่งผลให้ได้รับความทุกข์แสนสาหัสในโลกหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เรื่องราวของนันทาเปรตถือเป็นอุทาหรณ์สอนใจที่สำคัญเกี่ยวกับกฎแห่งกรรม โดยเฉพาะโทษของความริษยาที่สามารถนำพาชีวิตไปสู่หนทางแห่งอบายภูมิ พระสูตรนี้จึงมุ่งเน้นให้พุทธศาสนิกชนสำรวมระวังในการกระทำและจิตใจของตน หมั่นสร้างกุศลและขจัดความอิจฉาริษยา เพื่อไม่ให้ต้องพบกับวิบากกรรมที่น่ากลัวเช่นเดียวกันนี้