กัณณมุณฑเปติวัตถุ

กัณณมุณฑเปติวัตถุ เป็นเรื่องราวในขุททกนิกาย พระไตรปิฎก ที่แสดงถึงผลกรรมของการประพฤตินอกใจสามีและการพูดมุสาวาทสาบานตน ซึ่งนำไปสู่การได้รับวิบากกรรมอันแสนทุกข์ทรมานในโลกหน้า

ใจความสำคัญของเรื่องเริ่มต้นจากนางเวมานิกเปรตผู้มีทิพยสมบัติงดงามในวิมานทองคำและเงิน มีนางทาสีคอยบำเรอถึง 500 คน แต่ทุกๆ เที่ยงคืน นางจะต้องเผชิญกับวิบากกรรมโดยถูกสุนัขหูด้วนตัวใหญ่เข้ามาขู่ข่มและกัดกินอวัยวะจนเหลือแต่กระดูก ก่อนที่นางจะลงไปในสระโบกขรณีเพื่อให้ร่างกายกลับคืนสู่สภาพเดิม พระมหากษัตริย์แห่งกรุงพาราณสีได้เสด็จมาพบและทรงซักถามถึงสาเหตุของกรรมนั้น

นางเปรตจึงกราบทูลความจริงว่า ในอดีตชาติเมื่อครั้งเป็นมนุษย์ในเมืองกิมิละ นางเป็นภรรยาผู้ทุศีลและประพฤตินอกใจสามี เมื่อถูกสามีจับได้ นางได้ปฏิเสธและกล่าวคำมุสาวาทสาบานอย่างร้ายแรงว่า หากตนนอกใจสามี ขอให้สุนัขหูด้วนกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ วิบากกรรมจากการนอกใจและมุสาวาทนี้ทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานตลอด 700 ปี ส่วนหญิงผู้เป็นบริวารอีก 500 คน ก็ต้องมาเกิดเป็นนางทาสีเพราะผลจากการทำสบถร่วมกัน

• โทษของการผิดศีลกาเมสุมิจฉาจาร: การประพฤตินอกใจคู่ครองนำมาซึ่งความทุกข์ทรมานอย่างยาวนานทั้งในปัจจุบันและอนาคต
• โทษของการพูดมุสาวาทและสาบานตน: การโกหกและใช้คำสาปแช่งยืนยันความเท็จส่งผลให้ได้รับวิบากกรรมที่หนักหน่วง
• กฎแห่งกรรม: ทุกการกระทำทางกาย วาจา และใจ ย่อมส่งผลลัพธ์ตรงตัวตามกรรมที่ได้กระทำไว้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด

เมื่อพระราชาได้สดับรับฟังเรื่องราวดังกล่าว เกิดความสลดพระทัยและนำกลับมาทรงบำเพ็ญบุญกุศล ต่อมาในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระมหาโมคคัลลานเถระได้

พบเห็นนางเปรตนี้และนำเรื่องราวไปกราบทูลพระพุทธเจ้า เพื่อทรงใช้เป็นอุทาหรณ์แสดงธรรมแก่พุทธบริษัทให้สังเวชและงดเว้นจากความชั่ว หันมาสร้างบุญกุศลเพื่อความสุขในเบื้องหน้า